หยวนจู่ถูกมองจนเริ่มรู้สึกผิด รีบแก้ตัวว่า “ฉันหมายถึง ถ้าเทียบกับว่าที่ภรรยาของฉันแล้ว ก็ธรรมดา ๆ”
“ว่าที่ภรรยาของนายอยู่ไหน?” ซุยต้าเหมาถามอย่างจริงใจ
สุดท้ายทั้งสามคนก็แยกย้ายกันไปอย่างไม่สบอารมณ์
……
เรือนหน้า
เมื่อจางซิ่วหลานรู้ว่าเจียจางสื่อให้เงินเธอห้าหยวน เพราะลูกชายต้องไปดูตัวและไม่อยากให้เธอไปขัดขวาง เธอก็เสียใจที่เรียกเงินน้อยเกินไป
【ติ๊ง! วันนี้มารดาของผู้ใช้เผชิญหน้ากับการยั่วยุของเจียจางสื่อ แต่ไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มทะเลาะเบาะแว้ง รางวัล: ชุดอาบน้ำ 100 ชุด】
ในชุดอาบน้ำมีทั้งครีมอาบน้ำ แชมพู ยาสีฟัน แปรงสีฟัน และน้ำยาซักผ้า ทุกอย่างเป็นขนาดใหญ่พิเศษทั้งนั้น
โห แค่ไม่ทะเลาะก็ได้รางวัลด้วยเหรอ
ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากข้างนอก
“ใครน่ะ?”
“พี่ซ่ง ผมเอง”
ยั่นเจี๋ยเฉิงเหรอ?
ซ่งเซียงหยางเดินไปเปิดประตู มองสำรวจรอบตัวของยั่นเจี๋ยเฉิงจนแน่ใจว่าเขามาคนเดียว
“ไม่มีธุระคงไม่มาหากันหรอก มีอะไรก็พูดมา”
ยั่นเจี๋ยเฉิงหัวเราะแหะ ๆ สองครั้ง “ก็ไม่ได้มีเรื่องใหญ่อะไรครับ แค่… พี่ซ่ง ห้องพยาบาลของพี่ยังขาดคนอยู่หรือเปล่า?”
“ขาด”
พอได้ยินอย่างนั้น ดวงตาของยั่นเจี๋ยเฉิงก็เป็นประกาย “งั้นผมเข้าไปทำได้ไหม?”
ซ่งเซียงหยางมองเขาแล้วส่ายหน้า “สภาพนายแบบนี้ไปทำไม่ได้หรอก”
ยั่นเจี๋ยเฉิงก้มลงสำรวจตัวเอง เห็นด้วยอย่างยิ่ง “ก็จริง ดูไม่เหมือนหมอเลยสักนิด งั้นพี่ให้ผมยืมเงินซื้อเสื้อผ้าหน่อยได้ไหม?”
“จริงสิ ที่ขาดนี่ขาดหมอหรือพยาบาล?”
ซ่งเซียงหยางเงียบไป
สมแล้วที่ว่าเวลาคนพูดไม่ออกก็พูดไม่ออกจริง ๆ
“ขาดคนไข้”
สีหน้าของยั่นเจี๋ยเฉิงเผยความกระอักกระอ่วนแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ
“พี่ซ่งนี่มีอารมณ์ขันจริง ๆ”
“นายเริ่มล้อเล่นก่อนเองนะ”
เห็นว่างานคงหมดหวัง ยั่นเจี๋ยเฉิงจึงเปลี่ยนเรื่อง “คือว่า… พ่อผมให้มาถามว่า ยาฆ่าเชื้อไอโอดีน ผ้าก๊อซอะไรพวกนี้ในห้องพยาบาล พอจะแบ่งให้พวกเราสักหน่อยได้ไหมครับ? มือพ่อผมพองเป็นตุ่มน้ำ”
ซ่งเซียงหยางปฏิเสธทันควัน “ของส่วนรวมให้ไม่ได้”