ย้อนกลับไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อน
ลานกลางของเรือนข้างตะวันตก
ใต้กำแพงมีเงาคนสี่คนย่อตัวเรียงกันเป็นแถว
นอกจากกลุ่มสามคนแล้ว ยังมีหลิวกวงเทียนด้วย แต่ละคนเอาหูแนบกำแพง
จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
ซุยต้าเหมาตกใจสะดุ้ง คิดว่าถูกจับได้ว่าแอบฟังข้างกำแพง
เขาหันกลับไปมอง แล้วพูดเสียงเบาว่า “อ้าว นี่ไม่ใช่พี่เจียตงซีวหรอกหรือ? ยังไง ใกล้จะแต่งงานแล้ว ยังมาแอบฟังข้างกำแพงอีกหรือ?”
เจียตงซีวหน้าแดง หัวเราะแห้ง ๆ สองครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน “ผมกินข้าวเสร็จก็ออกมาเดินเล่นผ่อนคลายอารมณ์ พอดีเดินผ่านมา พอดีจริง ๆ”
ทั้งสี่คนกลอกตาใส่เขาพร้อมกัน
เจียตงซีวเลิกเสแสร้ง เบียดเข้าไปในกลุ่มแล้วถามเสียงเบา “เป็นยังไงบ้าง? ข้างในเกิดอะไรขึ้น?”
ยั่นเจี๋ยเฉิงบ่นเสียงเบา “ผมมาถึงก่อนใคร แต่ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย แปลกจริง ๆ”
ซุยต้าเหมาเอามือลูบคาง คิดว่าตัวเองมองความจริงออกแล้ว “หรือว่าหนุ่มบ้านนอกคนนั้นจะไม่ได้เรื่อง?”
เจียตงซีวตาเป็นประกาย รีบรับคำ “ใช่สิ! คงดูสูงใหญ่บึกบึน แต่เอาเข้าจริงก็สวยแต่รูป จูบไม่หอม”
เหออีจู้เหลือบมองเขา
อย่างน้อยคนอื่นก็ดูสูงใหญ่บึกบึน ส่วนคุณผอมกะหร่องเหมือนไม้ไผ่ พอจับคู่กับรูปร่างของจูจิ้งแล้ว...เฮ้อ ไม่อยากคิด ไม่อยากคิด
พวกเขาเอาหูแนบกำแพงฟังอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ยังไม่ได้ยินอะไร
ทุกคนเงียบไปครู่ใหญ่
เจียตงซีวกัดฟันพูด “เรื่องนี้ผมกล้ำกลืนไม่ลง ต้องสั่งสอนเขาสักครั้ง”
เหออีจู้นึกถึงภาพซ่งเซียงหยางอัดเจียจางสื่อกับลูกชายจนยับก่อนหน้านี้ ก็หวาดกลัวจนถอยหลังไปนิดหนึ่ง “พี่จะไปอัดเขาหรือ? พี่เจียตงซีว ไม่ใช่ว่าผมคุยโว แต่ผมคิดว่าตัวเองเอาชนะได้ทุกคนในซือเหอหยวน ยังไม่กล้าเข้าไปประลองกับเขาเลย หมอนั่นทั้งสูงทั้งบึกบึนกว่าผม”
ซุยต้าเหมากับยั่นเจี๋ยเฉิงพยักหน้าพร้อมกัน
เจียตงซีวกลอกตาใส่เหออีจู้ “ผมไม่ใช่คนโง่สักหน่อย เคยพลาดมาแล้วครั้งหนึ่ง ยังจะไม่จำอีกหรือ?”
“พวกเราเป็นคนมีการศึกษา จะใช้กำลังทำไม? เราต้องเอาชนะด้วยไหวพริบ”
“เอาชนะด้วยไหวพริบ?”
ทั้งสี่คนมองหน้ากัน แล้วจะใช้ไหวพริบเอาชนะยังไงล่ะ?