ลู่เซวียนไม่ได้ตอบ เพียงเงียบรอฟังว่านางจะพูดอะไรต่อ
เห็นหนานกงเยว่ยกมือขึ้นจับขอบผ้าคลุมหน้า แล้วดึงเบา ๆ ผ้าบางพลันเลื่อนหลุดลงมาอย่างช้า ๆ
ชั่วขณะที่ผ้าคลุมหน้าร่วงลงพื้น ลู่เซวียนก็กลั้นหายใจทันที
ใบหน้างามสะคราญจนใจสั่นสะท้าน ราวกับเกิดมาพร้อมเสน่ห์เย้ายวนในกระดูก ดวงตาแพรวพราวชุ่มฉ่ำดุจสายน้ำ ริมฝีปากแดงชาดนุ่มนวลชวนมอง ยวนใจผู้คนจนหัวใจคันยุบยิบ
หนานกงเยว่เงยหน้ามองเขา เอ่ยถามเสียงอ่อนหวานว่า “ท่านเจ้าร้านลู่ ข้างามหรือไม่?”
ลู่เซวียนกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ก่อนตอบตามตรงว่า “ฮูหยินงามล่มเมือง หาได้ยากยิ่งในโลก”
“เช่นนั้นท่านเจ้าร้านลู่ เพิ่มราคาอีกสักหน่อยไม่ได้หรือ?” แววตาของหนานกงเยว่เจือความน้อยเนื้อต่ำใจและน่าสงสาร ดูชวนให้ใจอ่อนยิ่งนัก
ลู่เซวียนเกือบจะหัวร้อนจนตอบตกลงไปเสียแล้ว
เขาแอบบ่นในใจ สตรีผู้นี้ช่างเป็นปีศาจที่คอยยั่วยวนผู้คนโดยแท้!
เขาสูดหายใจลึก ๆ เพื่อสงบจิตใจ ก่อนเอ่ยต่อรองว่า “เอาอย่างนี้ เราต่างถอยกันคนละก้าว ขายกันที่หนึ่งพันหินวิญญาณ แต่ข้ามีเงื่อนไขข้อหนึ่ง”
หนานกงเยว่คลายมือที่กำข้อมือเขาไว้ แววระแวดระวังปรากฏขึ้นระหว่างคิ้ว “ขอเพียงเงื่อนไขไม่เกินเลย ท่านเจ้าร้านลู่ก็พูดมาได้เลย”
ลู่เซวียนมองออกว่านางกังวลอะไร จึงยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวว่า “ฮูหยินโปรดวางใจ เงื่อนไขง่ายมาก ต่อไปหากท่านมีอาวุธวิญญาณหรือของเก่าที่ต้องการขาย ก็ต้องมาหาข้าให้รับซื้อเป็นที่แรก”
เมื่อได้ยินดังนั้น หนานกงเยว่ก็คลายสีหน้าลงทันที ก่อนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มบางว่า “ข้านึกว่าจะเป็นเงื่อนไขอะไรที่ทำให้ลำบากใจเสียอีก เรื่องนี้ข้าตกลง”
【ยินดีกับผู้ครอบครองร่าง ทำธุรกรรมสำเร็จ! ยอดซื้อขาย 1,000 หินวิญญาณ รับเงินคืนพลังบำเพ็ญ +1,000!】
【รางวัล ม้วนร้อยทรัพย์ ×2!】
ลู่เซวียนนำหินวิญญาณหนึ่งพันก้อนออกมาวางบนโต๊ะหินจนครบ หนานกงเยว่ก็โน้มตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อยอย่างกะทันหัน
สัมผัสอบอุ่นนุ่มนวลแตะลงบนแก้มของลู่เซวียนแผ่วเบา
หัวใจของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง ทั้งตัวพลันเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ
ยังไม่ทันที่เขาจะทันตั้งตัว หนานกงเยว่ก็ยืดตัวขึ้นแล้วสวมผ้าคลุมหน้ากลับดังเดิม