ลู่เซวียนหัวเราะออกมา
เจ้าตัวเล็กนี่ ยังจับทางเจ้าไม่ได้อีกหรือ
เขามองดวงตาเป็นประกายของหลิวหงล้วน แล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ
เขาวางมือลงบนข้อมือนางอีกครั้ง พลังวิญญาณก็เริ่มหมุนเวียนตามไป
จากนั้น หลิวหงล้วนก็ได้รู้ซึ้งว่าอะไรที่เรียกว่าสุขจนกลายเป็นทุกข์
ลู่เซวียนจัดหนักตลอดทั้งคืน นางอยากร้องขอให้หยุดก็ไม่มีประโยชน์
ทั้งกายและใจถูกเคี่ยวกรำไปพร้อมกัน
เช้าวันรุ่งขึ้น พอลืมตาตื่น นางก็รู้สึกราวกับร่างกายไม่ใช่ของตนเอง
หลิวหงล้วนสัมผัสได้ว่าพลังบำเพ็ญแน่นหนาขึ้นไม่น้อย ทว่าร่างกายกลับอ่อนปวกเปียกอย่างหนัก
ทันทีที่ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ขาของนางก็อ่อนยวบ เกือบเซล้มกลับลงไป ต้องพยุงตัวเกาะขอบเตียงพักอยู่ครู่ใหญ่กว่าจะตั้งหลักได้ จากนั้นจึงจ้องลู่เซวียนเขม็ง “เจ้า...!”
“เจ้าอะไรของเจ้า”
ลู่เซวียนแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว สีหน้าไร้เดียงสา “เมื่อวานตกลงกันไว้แล้วว่าครั้งเดียว เป็นเจ้าเองที่เอาแต่รั้งข้าไว้ไม่ปล่อย ไม่รู้หรือว่าใครเป็นคนพูดว่าอยากทำอะไรก็ทำตามใจ”
หลิวหงล้วนเผยอปาก แล้วก็หุบลง ใบหน้าแดงก่ำ
ผ่านไปครู่ใหญ่ นางจึงเค้นคำพูดออกมาจากไรฟัน “นับว่าเจ้าแน่จริง! คอยดูเถอะ คราวหน้าข้าจะจัดการเจ้าให้สาสม!”
พูดจบ นางก็คว้าเสื้อผ้ามาสวมอย่างรวดเร็ว ก่อนเดินออกไปด้วยความโกรธจนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน
ลู่เซวียนมองแผ่นหลังที่เดินฉุนเฉียวของนาง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
คราวหน้า?
รอยยิ้มตรงมุมปากของเขาลึกขึ้นอีกหลายส่วน
คราวหน้าเจ้าจะได้หรือไม่นั้น ยังต้องดูอารมณ์ข้าก่อน
เขาล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ก็กลับมาที่หน้าร้านและเปิดร้านอย่างเป็นทางการ
แต่เพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน ก็มีเงาร่างคุ้นตาโผล่เข้ามาตรงหน้าประตู
ลู่เซวียนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เหลือบมองนาง “เอ๋ ทำไมกลับมาอีกแล้ว ยังไม่พอหรือ”