“ศิษย์พี่อย่าคิดมาก การถูกส่งไปประจำการก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องไม่ดีเสมอไป”
ฉางเวย์สังเกตเห็นสีหน้าหนักใจของลู่เซวียน จึงรีบโบกมือปลอบใจ “การแก่งแย่งชิงดีในสำนักมีแต่เล่ห์เหลี่ยม มิสู้ใช้ชีวิตอย่างอิสระบนเขา ที่นั่นมีสัตว์อสูรอยู่ทั่วทุกแห่ง บางทีข้าอาจเก็บสมุนไพรวิญญาณหายากได้ก็เป็นได้”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แววตาเผยความมุ่งมั่นไม่ยอมแพ้ “สักวันข้าจะก้าวขึ้นเป็นผู้สืบทอดแท้จริง ให้ฉู่หวยหยางเสียใจที่ใช้แผนเล่นงานข้าในวันนี้!”
ลู่เซวียนยกมือตบไหล่เขาแรง ๆ “มีความมุ่งมั่นดี! อีกหนึ่งปีพอเจ้ากลับมา ศิษย์พี่จะไปคิดบัญชีกับฉู่หวยหยางเป็นเพื่อนเจ้า”
ฉางเวย์ชะงักไป ก่อนจะอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ศิษย์พี่อย่าล้อข้าเล่นเลย ด้วยคุณสมบัติของข้า อยากเป็นผู้สืบทอดแท้จริงยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์”
พูดจบ น้ำเสียงของเขาก็หม่นลงเล็กน้อย “ที่บอกว่าอยากก้าวขึ้นเป็นผู้สืบทอดแท้จริง ก็แค่กล้ำกลืนความคับแค้นใจไว้เท่านั้น ข้าเป็นเพียงผู้ฝึกปราณชั้นเจ็ด จะง่ายดายถึงเพียงนั้นได้อย่างไร”
ลู่เซวียนตบไหล่เขา “วิถีบำเพ็ญไม่มีสิ่งใดกำหนดตายตัว ชะตาของข้า ข้าลิขิตเอง หาใช่สวรรค์ลิขิตไม่!”
“ช่างเป็นประโยคที่ดีนัก ชะตาของข้าข้าลิขิตเอง หาใช่สวรรค์ลิขิตไม่!” ดวงตาของฉางเวย์พลันสว่างวาบ
แต่ไม่นานเขาก็โบกมือ ยิ้มพลางเปลี่ยนเรื่อง “ไม่พูดเรื่องชวนหดหู่แล้ว ศิษย์พี่ช่วยคิดบัญชีอาวุธวิญญาณชุดนี้ก่อนเถิด ข้าต้องกลับไปแบ่งให้เหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้อง”
ลู่เซวียนไม่ได้รีบตรวจดูอาวุธวิญญาณ กลับถามขึ้นก่อนว่า “อาวุธวิญญาณชุดนี้เจ้าใช้หินวิญญาณซื้อมาเท่าไร”
ฉางเวย์บอกราคา “ทั้งหมดสี่ร้อยยี่สิบเจ็ดหินวิญญาณ มีอยู่หลายชิ้นที่ชำรุดหนัก แต่เหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องไม่รับหินวิญญาณ บอกว่าอยากสนับสนุนกิจการของศิษย์พี่ เลยไม่ได้จ่ายเงิน”
ราคานี้ไม่แพง ใกล้เคียงกับราคาที่เขารับซื้อของเป็นประจำ หรืออาจจะถูกกว่าด้วยซ้ำ