“สตรีผู้นี้ช่างเล่นลูกไม้เก่งจริง!”
ลู่เซวียนมองผ่านม่านโปร่งไปยังส่วนลึกของหมอกน้ำ มุมปากประดับรอยยิ้มเย้ยหยัน ก่อนก้าวเท้าเดินเข้าไป
ม่านโปร่งบางชั้นแล้วชั้นเล่าถูกเขาปัดออกอย่างไม่ใส่ใจ ไอหมอกขาวพุ่งปะทะใบหน้า ทัศนวิสัยพร่าเลือนยิ่งขึ้น เสียงกวนน้ำดังชัดเจนเข้าหู
เสียงน้ำใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
เงาร่างนั้นซ่อนอยู่หลังม่านผืนสุดท้าย รูปร่างที่เลือนรางปรากฏให้เห็นเป็นบางครั้ง ทรวดทรงโค้งมนถูกไอหมอกขับเน้นจนเด่นชัด
“มาเถอะ ท่านเซวียน!”
ลู่เซวียนยกม่านโปร่งขึ้นในคราวเดียว บ่อน้ำพุร้อนทั้งบ่อเผยสู่สายตา
หูเหนียงเหนียงเอนกายพิงขอบบ่อ หันหลังให้เขา เส้นผมยาวเปียกชื้นแผ่คลุมไหล่ หยดน้ำไหลรินจากปลายผมไม่ขาดสาย
“ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะกล้าเข้ามาจริง ๆ”
นางเอียงใบหน้ามาเล็กน้อย หางตาแดงระเรื่อจากไอหมอก ดวงตาคิ้วเข้มเปี่ยมเสน่ห์ “ข้านึกว่าเจ้าจะประหม่าเสียอีก”
“ข้ามีอะไรให้ต้องกลัว”
ลู่เซวียนย่อตัวลง มองแก้มที่ถูกไอร้อนอบจนแดงระเรื่อแล้วเอ่ยหยอก “ข้าลดราคาให้เจ้าตั้งเจ็ดส่วน แน่นอนว่าต้องลองให้เต็มที่”
“น่าชังนัก” หูเหนียงเหนียงหัวเราะหวาน พลางยกมือสะบัดเบา ๆ
น้ำอุ่นกระเซ็นใส่หลังมือเขา กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ลอยเข้าปะทะใบหน้า
ลู่เซวียนชักมือกลับ กวาดตามองรอบด้าน “ลานแห่งนี้มีบ่อน้ำพุร้อนอยู่แต่เดิมหรือ”
“ข้าจัดเตรียมเองกับมือ” นางวางข้อศอกบนขอบบ่อ เงยหน้ามองเขา “เป็นอย่างไร เงินที่จ่ายไปเพื่อส่วนลดเจ็ดส่วนคุ้มค่าหรือไม่”
“คุ้มจริง ๆ”
หูเหนียงเหนียงยิ้มจนดวงตาโค้ง มือหยกเปียกชุ่มแตะลงบนข้อมือเขาเบา ๆ “เช่นนั้นยังจะยืนนิ่งอยู่ทำไมอีก”
ลู่เซวียนเพิ่งจะอ้าปาก ก็พลันสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ