ลู่เซวียนรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าครั้งนี้นางไม่ได้ใช้วิชาเสน่ห์เลยแม้แต่น้อย ล้วนเป็นฝีมือของนางเองทั้งสิ้น
เรื่องน้ำแข็งเพลิงสองขั้วฟ้าที่พูดไว้ก่อนหน้านี้ก็ไม่ใช่คำคุยโว
เหล้าวิญญาณไหลลงคอเย็นเยียบ ทว่าชั่วพริบตาต่อมากลับกลายเป็นความอบอุ่นร้อนระอุ
หูเหนียงเหนียงถูกเขาปรนเปรอจนดึกดื่น เหงื่อท่วมกายและหมดเรี่ยวแรงนอนแผ่อยู่บนอกเขา
“เจ้านี่…มันสัตว์ร้ายชัด ๆ…”
ลู่เซวียนยื่นมือปัดปอยผมที่แนบอยู่บนแก้มนางออก พลางยิ้มเอ่ยว่า “ตอนอยู่ที่บ่อน้ำร้อน เจ้าทำท่ายั่วยวนข้าตั้งหลายอย่าง ไม่ใช่เพราะรอให้เป็นแบบนี้หรอกหรือ?”
หูเหนียงเหนียงหลับตา ซุกหน้าเข้ากับอกเขา แล้วพึมพำเสียงเบา
“ไอ้! สาร! เลว!”
“เจ้าว่าอะไรนะ?”
“ข้าบอกว่าเจ้าเก่งมาก!”
ลู่เซวียนหัวเราะ “ขอบใจสำหรับคำชม!”
หลังจากวุ่นวายกันมาตลอดคืน ลู่เซวียนพลิกตัว เอื้อมแขนไปด้านข้าง แต่กลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า
พอลืมตาขึ้นก็เห็นว่าฟ้าสว่างแล้ว บนเตียงเหลือเพียงเขาคนเดียว
เขาลืมตางัวเงีย เห็นหูเหนียงเหนียงนั่งอยู่หน้าโต๊ะแต่งหน้า กำลังแต่งตัวอยู่หน้ากระจกทองแดง
ลู่เซวียนเท้าศีรษะมองนางอยู่ครู่หนึ่ง “เจ้าตื่นเช้าขนาดนี้เลยหรือ?”
หูเหนียงเหนียงเหลือบมองเขาผ่านกระจก “แน่นอนสิ ข้าต้องรีบกลับไปที่ศาลา ให้พวกพี่สาวน้องสาวได้ดูแหวนของข้าให้เต็มตา”
พูดแล้วนางยังยกมือขึ้นเป็นพิเศษ หมุนข้อมือรับแสง แหวนแสงจันทร์สะท้อนประกายอ่อนนุ่ม
ลู่เซวียนหัวเราะเบา ๆ “ถึงกับต้องทำขนาดนั้นเลยหรือ?”
“ก็ต้องขนาดนั้นสิ” หูเหนียงเหนียงหันมามองเขาอย่างมีเหตุผล “ข้าสะสมหินวิญญาณตั้งนานกว่าจะซื้อมาได้ ถ้าไม่อวดให้คนเห็นบ้าง แล้วจะสะสมไปเปล่า ๆ ทำไม?”
จากนั้นนางก็ยกมุมปากขึ้น “อีกอย่าง ยังช่วยกดดันพวกท่านลูกค้าของข้าได้ด้วย ถ้าไม่พยายามหาเงินกันให้มากกว่านี้ เกิดมีคนอื่นแย่งข้าไปจะทำอย่างไร?”
ลู่เซวียนเห็นว่านางพูดมีเหตุผล จึงเงียบไป
เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียง ระหว่างสวมเสื้อผ้า สายตาก็กวาดไปเห็นโต๊ะข้าง ๆ
บนโต๊ะมีซาลาเปาหนึ่งจานวางอยู่ ไอร้อนลอยกรุ่น พร้อมกับโจ๊กใสสองถ้วย บนผิวโจ๊กมีพุทราแดงกับเก๋ากี้ลอยอยู่หลายเม็ด ดูแล้วชวนให้อยากอาหาร