ลู่เซวียนเพิ่งเตรียมจะปิดร้าน จู่ ๆ ก็มีเสียงคนตะโกนมาจากด้านนอก
“ท่านเจ้าร้านลู่ อย่าเพิ่งปิดร้าน!”
มือที่กำลังขยับของเขาชะงักไปครู่หนึ่ง แทบจำหวงไท่ที่เดินมาถึงหน้าประตูไม่ได้
หมอนี่มีใบหน้าดำมอมแมม ผมถูกไฟลนจนชี้กระเซิงไปหลายปอย ส่วนปลายแขนเสื้อก็ไหม้เกรียมเป็นปื้น
ลู่เซวียนชะงักไปเล็กน้อย “นี่เจ้า... เตาหลอมระเบิดหรือ?”
หวงไท่รีบเดินมาถึงหน้าประตู ยกมือปัดฝุ่นบนหน้า แล้วกลับยิ้มกว้าง “พลาดไปสองเตา”
จากนั้นเขาก็เปลี่ยนน้ำเสียง ความภาคภูมิใจปิดไม่มิด “แต่สามเตาที่เหลือสำเร็จทั้งหมด! ได้ยาฟื้นวิญญาณมาสามสิบเม็ด คุณภาพดีทุกเม็ด!”
ลู่เซวียนเชิญเขาเข้าร้าน “เห็นเจ้าดำมอมแมมไปทั้งตัว ข้านึกว่าพังหมดเสียแล้ว สามสิบเม็ดนี่ไม่เลวเลย”
หวงไท่หยิบขวดหยกสามใบออกจากถุงเก็บของ วางลงบนเคาน์เตอร์ “ลองตรวจดูสิ”
ลู่เซวียนหยิบขวดหยกใบหนึ่งขึ้นมา ดึงจุกออก แล้วเทเม็ดยาออกมาหนึ่งเม็ด วางบนฝ่ามือพลางพินิจดู
เม็ดยากลมมนอวบอิ่ม ผิวมีประกายแวววาวนุ่มนวลจาง ๆ คุณภาพจัดว่าดีเยี่ยม
เขาพยักหน้า “ยาฟื้นวิญญาณสามสิบเม็ด ข้าให้เจ้าหนึ่งร้อยยี่สิบหินวิญญาณ”
ดวงตาหวงไท่เป็นประกาย เขาตอบตกลงทันทีโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง “ตกลง!”
เขาสืบราคามาแล้ว เม็ดยาจำเป็นสำหรับผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณเช่นนี้ ร้านอื่นรับซื้อกันที่เม็ดละสามถึงสี่หินวิญญาณ
ราคาที่ลู่เซวียนเสนอให้ถือว่าสูงทีเดียว
【ยินดีกับผู้ครองร่างที่ทำการค้าสำเร็จ! ยอดซื้อขาย 120 หินวิญญาณ ได้รับเงินคืนเป็นพลังบำเพ็ญ +120!】
【รางวัล: ม้วนร้อยทรัพย์ 1 แผ่น!】