ลู่เซวียนชะงักค้างไปทันที งุนงงเต็มประดา “ให้เจ้า? คำพูดนี้หมายความว่าอย่างไรกันแน่”
“ก็คือ… ก็คือ…”
ใบหน้าของหลินเสี่ยวเชียนแดงร้อนผ่าว แต่นางก็รวบรวมความกล้ายื่นมือไปกอดเขา
นางซุกหน้าอยู่ตรงไหล่เขา ส่งเสียงพึมพำแผ่วเบา “ก็หมายความว่า… ข้า… ข้าคิดถึงท่าน…”
เสียงของนางเบาหวิวราวยุงบิน แต่ความรู้สึกในใจก็ตรงไปตรงมาจนปิดบังไม่มิด
ทุกครั้งที่สาวน้อยคนนี้มาหา ล้วนมีแผนการเล็ก ๆ น้อย ๆ ติดตัวมาด้วย วันนี้ยังจงใจนำหลินจือหิมะที่มีสภาพสมบูรณ์เยี่ยมมามอบให้ จะเป็นแค่การมาหาหินวิญญาณได้อย่างไร
ลู่เซวียนไม่ได้พูดอะไรมาก เขายกมือเก็บกล่องหยกที่บรรจุหลินจือหิมะ วางไว้ในเคาน์เตอร์ จากนั้นเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ดวงอาทิตย์ลอยอยู่กลางฟ้าพอดี เป็นเวลาเที่ยงตรง
“ได้สิ วันนี้ตอนเที่ยงข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า”
เขาหันไปเดินถึงหน้าร้านแล้วปิดประตูลง ทั้งร้านพลันมืดสลัวและเงียบสงัดในทันที
หลินเสี่ยวเชียนยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์มองเขา ใบหูแดงร้อนผ่าว ยืนเรียบร้อยอยู่ที่เดิม ไม่ขยับแม้แต่ครึ่งก้าว
ลู่เซวียนหันกลับมามองนางอย่างมีเลศนัย “เจ้ามีของแล้วยังชอบเล่นจริง ๆ นะ”
หลินเสี่ยวเชียนรีบเงยหน้าขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง “กินผักอะไรหรือเจ้าคะ?”
ลู่เซวียนไม่คิดถกเถียงกับนาง จึงเอ่ยส่ง ๆ ว่า “ถ้าอย่างนั้นไปกินข้าวที่ลานหลังบ้านก่อน เลี้ยงแมวน้อยจอมตะกละอย่างเจ้าให้อิ่มเสียก่อน”
พูดจบก็พานางเดินไปยังลานหลังบ้านทันที
เตาเล็ก ๆ ในลานหลังบ้านดูไม่ใหญ่ แต่หม้อ กระทะ ถ้วยชามมีครบทุกอย่าง
ลู่เซวียนช้อนปลาวิญญาณตัวหนึ่งที่ซื้อมาเลี้ยงไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นจากบ่อ แล้วลงมือจัดการอย่างคล่องแคล่วจนสะอาดเรียบร้อย
เนื้อปลาวิญญาณนุ่มละเอียด เขาจึงแล่เป็นชิ้นบางแล้วหั่นเป็นเส้น ก่อนจะหยิบยอดไผ่วิญญาณกับเนื้อสัตว์อสูรออกมา หั่นเตรียมไว้เป็นเส้นและเป็นชิ้นตามลำดับ
จุดไฟ ตั้งกระทะใส่น้ำมัน รอจนน้ำมันร้อนแล้วใส่ต้นหอม ขิง และกระเทียมสับลงไปผัดจนส่งกลิ่นหอม
ใส่เส้นปลาวิญญาณลงกระทะ ผัดเพียงไม่กี่ครั้ง ขอบเนื้อปลาก็ม้วนขึ้นเป็นสีขาวหิมะ จากนั้นจึงใส่ยอดไผ่วิญญาณสดกรอบตามลงไป