“จูจู เธอว่าฉันจะท้องไหม?”
ช่วงนี้เผ่ยโม่แทบจะคลุ้มคลั่ง ไม่สนกลางวันกลางคืน พอมีเวลาว่างก็เข้ามาพัวพันกับหนีเซวียนเพื่อเรียกร้องความต้องการของตัวเอง เมื่อก่อนเธอแค่ร้องไห้อ้อนวอนเขาสักหน่อย เขาก็ยังยอมลดความหื่นกระหายลงบ้าง แต่ตอนนี้กลับไม่ได้ผลแล้ว
หลายครั้งที่เธอตื่นขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ ก็จะเห็นเขาจ้องหน้าท้องของเธอด้วยแววตาลึกล้ำ หนีเซวียนไม่ฉลาดนักก็จริง แต่พอเดาออกว่าเขาคิดจะทำอะไร
ระบบเองก็ร้อนใจเหมือนกัน (ระบบตรวจแล้ว ยังไม่มีหรอก แต่ถ้าเผ่ยโม่ยังทำหนักขนาดนี้ต่อไป เกรงว่าอีกไม่นานก็คงท้องแล้ว)
บางทีเพราะรู้ว่าก่อนหน้านี้หนีเซวียนแอบกินยาคุมกำเนิด เผ่ยโม่จึงให้คนจับตาดูเธออย่างใกล้ชิดกว่าเดิม อย่าว่าแต่จะแอบกินยาเลย แค่คิดจะผูกคอตายก็ยังไม่มีพื้นที่ส่วนตัว
หนีเซวียนสับสนไปหมด “แล้วฉันควรทำยังไง ตอนนี้ก็หาซื้อยาไม่ได้แล้ว”
(ที่รัก ดูเหมือนตอนนี้จะเหลือแค่วิธีสุดท้ายแล้ว)
แม้จะรู้ว่าไม่มีทางมีคนนอกได้ยินคำพูดของมัน แต่ระบบก็ยังเผลอลดเสียงลง
“อะไร?”
หนีเซวียนพลอยติดความตึงเครียดในน้ำเสียงของมันไปด้วย หัวใจพลันเต้นระทึก
ระบบเอ่ยออกมาอย่างฉับไวเพียงคำเดียว (ตาย)
“ตาย?”
ใบหน้าของหนีเซวียนซีดลงทันที ความกลัวตายเป็นสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิต
(ที่รัก อย่ากลัวไปเลย เรายังไม่ใช่มนุษย์จริง ๆ สักหน่อย ไม่มีทางตายจริงหรอก แค่แกล้งตายแล้วหนีไปโลกถัดไป ไม่อย่างนั้นถ้ารอให้จิตสำนึกของโลกตามมาไล่ฟันเราจริง ๆ จนวิญญาณแตกสลายจะทำยังไง?)
เห็นหนีเซวียนกลัว ระบบก็รีบปลอบโยนและอธิบายให้ฟัง