ถังซือครางฮึดฮัด “ที่คุณพูดหมายความว่ายังไง? คุณไม่ใช่คนของเผ่ยโม่หรือ?”
“ฟังนะ ฉันไม่มีเวลามาพูดไร้สาระกับคุณ”
หลิงเซียวชักขากลับ ก่อนก้มมองถังซือจากมุมสูง “หนีเซวียนบอกคุณต่อหน้าแล้วว่าไม่ต้องการให้ช่วย ทั้งยังฝากคนมาบอกคุณด้วยว่าเธอไม่ต้องการให้คุณทำตัวเป็นนักบุญคอยช่วยโลก
ฉันไม่ใช่คนของเผ่ยโม่จริง ๆ แต่เป็นคนที่เธอขอให้มาช่วยดึงคุณขึ้นจากปลัก เธอไม่อยากให้คุณตาย ไม่ใช่เพราะยังมีใจให้คุณ แต่เพราะไม่อยากให้การตายของคุณกลายเป็นเงามืดในอนาคตของเธอ เข้าใจไหม?”
คนหัวแข็งอย่างถังซือ พูดด้วยเหตุผลไปก็ไม่มีประโยชน์
หลิงเซียวจึงไม่รอให้เขาทำความเข้าใจจนจบ สีหน้าไร้อารมณ์ขณะกล่าวว่า “อีกไม่นานหนีเซวียนก็จะแต่งงานกับเผ่ยโม่แล้ว เธอกำลังจะกลายเป็นคุณนายเผ่ย นี่คือความจริงที่ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงได้”
พอพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย
“คุณคิดว่าคุณร่วมมือกับหลินเหม่ยหยา แต่จริง ๆ แล้วเธอแค่ใช้ประโยชน์จากคุณ เรื่องขาของซ่งหยาหนีที่หักในตอนนั้น ฉันเชื่อว่าคุณคงเคยได้ยินมาบ้าง ก่อนจะร่วมมือกับเสือ คุณควรคิดให้ดีเสียก่อนว่าสมองของตัวเองมีไหวพอหรือเปล่า
ชีวิตหรือความตายของคุณ ล้วนเป็นสายฟ้าที่เธอฝังไว้ระหว่างหนีเซวียนกับเผ่ยโม่
แต่คุณคิดว่าคนที่ต้องทนทุกข์ที่สุดจะเป็นใคร?
ที่คุณทำทั้งหมดนี่เป็นเพราะยึดติดกับตัวเอง หรือเคยคิดถึงหนีเซวียนจริง ๆ บ้าง?”