กลับถึงหอพักแล้ว หนีเซวียนก็ยังย่อยคำพูดของเย่เหมี่ยวไม่หมด
“ติ๊ง”
เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นจากโทรศัพท์ เธอถึงนึกได้ว่ายังไม่ได้ตอบข้อความของคนที่คบหากันทางออนไลน์ จึงกดเปิดหน้าจอ ยังไม่ทันได้พิมพ์ข้อความ เธอก็ตั้งใจจะใช้เสียงพูดแปลงเป็นข้อความ แต่ใครจะคิดว่าพอรีบร้อนก็พลาด เผลอส่งข้อความเสียงไปตรง ๆ เสียอย่างนั้น
“ที่รัก ช่วงนี้หน้าฉันแพ้อะไรนิดหน่อย คงส่งรูปให้คุณไม่ได้แล้วล่ะ ฉันไม่อยากให้คุณเห็นสภาพแบบนี้ รอให้ฉันหายดีก่อนแล้วค่อยส่งให้ได้ไหม?”
ถ้าจะพูดถึงข้อดีของเจ้าของร่างเดิม ก็คงเป็นเสียงของเธอที่หวานนุ่มราวกับมีเสน่ห์เย้ายวน
แววหงุดหงิดวาบผ่านดวงตาของหนีเซวียน เธอกำลังจะยกเลิกข้อความเสียง แต่ดันกดปุ่มลบพลาดไปเสียก่อน คราวนี้เธอลบข้อความจากฝั่งตัวเองได้ แต่ฝั่งเขาลบไม่ได้ แถมยังเรียกคืนข้อความไม่ทันอีก
ให้ตายสิ…
เพราะเจ้าของร่างเดิมขาดความมั่นใจและไม่ชอบเปิดเผยตัวเอง เธอจึงมักหลบอยู่เบื้องหลังเสมอ คุยกับอีกฝ่ายผ่านข้อความมาตลอด ไม่เคยส่งรูปให้ดู และยิ่งไม่เคยคุยกันด้วยเสียงเลย
“ติ๊ง”
“ติ๊ง”
“ติ๊ง”
“ติ๊ง”
“ติ๊ง”
เสียงแจ้งเตือนข้อความที่ดังขึ้นไม่หยุดทำให้หนีเซวียนแทบโยนโทรศัพท์ทิ้ง
“เบบี๋ เสียงคุณเพราะจังเลย”
“พูดอีกสักสองสามประโยคได้ไหม?”
“เบบี๋แพ้เหรอ? น่าสงสารจังเลย”
〔โอนเงิน〕〔โอนเงิน〕〔โอนเงิน〕
“เบบี๋รับเงินนี่ไปหาหมอเถอะนะ”
หนีเซวียนกลืนน้ำลาย นิ้วไล่นับเลขศูนย์เรียงกันเป็นพรวน ถึงจะโลภมากพอ แต่ก็ยังไม่กล้ากดรับอยู่ดี