“ไม่ต้องหรอกค่ะพี่ ฉันคิดดูแล้ว ถึงฉันจะไม่ค่อยมั่นใจในหน้าตาตัวเอง แต่หลอกคนอื่นมันไม่ดี ฉันไม่ส่งรูปคนอื่นไปดีกว่า”
หนีเซวียนเป็นเหมือนกระดาษเปล่า ไร้อารมณ์ความรู้สึกของตัวเอง ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการหล่อหลอมของเจ้าของร่างเดิม
ในโลกแรก เจ้าของร่างเดิมเป็นกระต่ายขี้ขลาด ดังนั้นเธอจึงกลายเป็นแบบนั้นไปด้วย
ส่วนเจ้าของร่างเดิมในโลกที่สองเป็นคนอ่อนโยน สุขุม และเอาใจใส่ความรู้สึกของผู้อื่นมากกว่าใคร
แต่เจ้าของร่างเดิมในโลกนี้เป็นคนขาดความมั่นใจ อ่อนไหว และค่อนข้างอ่อนแอ แม้จะไม่ได้ฉลาดเป็นเลิศ แต่ก็มีเป้าหมายชัดเจน นั่นคือชอบเงิน อยากมีชีวิตที่ดี ไม่ต้องถูกคนอื่นมองด้วยสายตาดูแคลนอีก
หนีเซวียนปรับตัวเข้ากับบทบาทได้ดี แถมยังอินกับมันไปแล้วด้วย
หนีเซวียนเงยหน้า แสงสะท้อนวูบวาบบนเลนส์แว่นหนาเตอะ
เย่เหมี่ยวมองไม่เห็นแววตาที่ซ่อนอยู่หลังเลนส์ นิ้วมือชะงักเล็กน้อย นัยน์ตาหดแคบลง เธอรู้ว่าตัวเองเมื่อครู่นี้ร้อนรนเกินไปหน่อย
เย่เหมี่ยวฉวยจังหวะนั่งลงข้างม้านั่ง ฝืนยกมุมปากขึ้น รอยยิ้มที่ประกอบกับใบหน้าสวยเย็นชาของเธอดูแปลกพิกล
“...คิดแบบนี้ได้ก็ดีแล้ว ใช้รูปเพื่อนร่วมห้องไปหลอกคนอื่นมันไม่ดีจริง ๆ แล้วเธอคิดจะทำยังไงต่อ จะส่งรูปตัวเองไปเหรอ?”
เธอรู้จักลูกพี่ลูกน้องคนนี้ดี ภายนอกดูเป็นคนซื่อ ๆ หน้าตาที่ไม่สะดุดตาทำให้ถูกล้อเลียนมาตั้งแต่เด็ก จิตใจจึงยิ่งอ่อนไหวและขาดความมั่นใจ
ความอ่อนไหวนี้เองทำให้เธอช่างสังเกตสีหน้าคนอื่นเป็นพิเศษ ท่าทีผิดปกติของเย่เหมี่ยวเมื่อครู่นี้ต้องทำให้เธอสงสัยแน่
“แล้วแต่สถานการณ์ค่ะ”