หนีเซวียนยันตัวลุกขึ้นจากพื้นห้องน้ำ มือกุมท้ายทอยที่เปื้อนเลือดไว้ เธอส่ายหัวที่ยังมึนงงเล็กน้อย ก่อนจะพยุงตัวกับอ่างล้างหน้าและพักอยู่นานกว่าจะดีขึ้น
“เซวียนเซวียน เจอสายน้ำคริสตัลของฉันหรือยัง?”
เสียงหวานหยดย้อยดังขึ้นจากนอกประตู
หนีเซวียนคลายมือออก เผยให้เห็นสายน้ำคริสตัลที่กำอยู่ในฝ่ามือ เธอขมวดคิ้ว เจ้าของร่างเดิมก้มเก็บสายน้ำคริสตัลที่ตกลงไปในซอกอ่างล้างหน้า พอลุกขึ้นก็เกิดอาการน้ำตาลในเลือดต่ำจนหงายหลังล้มลงมา
แต่เพราะเธอไม่ทันระวัง เลือดจึงไหลผ่านซอกนิ้วลงมาเปื้อนฝ่ามือ และเปรอะสายน้ำคริสตัลไปด้วย
“เซวียนเซวียน?”
“อ้อ”
หนีเซวียนขานรับ พลางเงยหน้ามองกระจก เธอหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง แต่ก็ยังทำใจมองภาพตรงหน้าไม่ค่อยได้
ไม่ใช่เพราะหน้าตาขี้เหร่หรอก แต่เป็นแผลเป็นจากรอยน้ำร้อนลวกที่เห็นเด่นชัดบนแก้มขวา ผิวหมองคล้ำไร้ชีวิตชีวา แถมยังสวมแว่นหนาเตอะราวกับพื้นรองเท้า...
มองไม่ไหวจริง ๆ
“เซวียนเซวียน!”
เสียงหวานหยดย้อยเจือความขุ่นเคือง
“...มาแล้ว”
หนีเซวียนยังไม่มีเวลารื้อฟื้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมให้ละเอียด เธอสูดหายใจลึก ก่อนผลักประตูห้องน้ำออกไป
“อุ๊ย ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ ล้มมาหรือเปล่า สายน้ำของฉันเปื้อนเลือดหมดแล้ว ช่างเถอะ ๆ ฉันไม่เอาแล้ว ให้เธอก็แล้วกันนะเซวียนเซวียน ไปห้องพยาบาลทำแผลเถอะ”
โหลวเซียวเซียวถอยหลังไปสองสามก้าว มองสายน้ำที่หนีเซวียนยื่นให้ด้วยสีหน้ารังเกียจ
“โหลวเซียวเซียว เธอพูดจริงเหรอ? เธอเป็นคนใช้ให้หนีเซวียนไปเก็บสายน้ำนั่นเองนะ เธอเจ็บขนาดนี้ก็เพราะเธอ แล้วยังจะมารังเกียจอีกเหรอ?”