——
หน้ากระจกในห้องน้ำ
หนีเซวียนลูบรอยแผลเป็นบนใบหน้า มันจางลงอีกเล็กน้อยแล้ว แม้แต่สัมผัสก็ยังเรียบเนียนขึ้นกว่าเดิมมาก ไม่ได้นูนขรุขระเหมือนก่อน
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป รอยแผลคงจางหายไปจนหมดแน่
หนีเซวียนสวมหน้ากากอนามัยแล้วขยับแว่นให้เข้าที่ จริงสิ ยังมีเรื่องแว่นอีก สายตาของเธอกำลังฟื้นตัว ตอนนี้แว่นคู่นี้มีค่าสายตาสูงเกินไปสำหรับเธอแล้ว
“กริ๊ง ๆ”
โทรศัพท์ที่วางอยู่บนอ่างล้างหน้าดังขึ้น หนีเซวียนมองชื่อที่บันทึกไว้แล้วขมวดคิ้ว เดิมทีเธอไม่ได้คิดจะรับ แต่ไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมา จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย
“ฮัลโหล พี่หลิว... ช่วงนี้ฉันยุ่งนิดหน่อย คงไม่มีเวลาไป... ได้ครีมทารอยแผลเป็นมาใหม่เหรอ... ได้ค่ะ ถ้ามีเวลาฉันจะแวะไปดูนะคะ”
อะไรคือการมาถูกจังหวะพอดี?
คงเป็นแบบนี้นี่เอง
พอเปิดประตูออกไป หลี่เหวินเหยาก็กำลังเหน็บแนมโหลวเซียวเซียวอย่างโจ่งแจ้งอีกแล้ว
โหลวเซียวเซียวเองก็ใช่ย่อย เธอใช้เสียงนุ่มนิ่มน่ารักที่หลี่เหวินเหยาเกลียดที่สุด แอบจี้จุดเจ็บของอีกฝ่ายเข้าให้
“เซวียนเซวียน ทำไมใส่หน้ากากล่ะ เป็นหวัดหรือเปล่า?”
โหลวเซียวเซียวถอยหลังไปหลายก้าว มือยกขึ้นปิดปากกับจมูกโดยไม่รู้ตัว แน่นอนว่าไม่ใช่เพราะเป็นห่วง แต่กลัวจะติดจากเธอ
หลี่เหวินเหยาที่อยู่ข้าง ๆ เหลือบมองอีกฝ่าย ก่อนจะหันสายตาไปยังใบหน้าของหนีเซวียน จับจ้องบริเวณที่หน้ากากปิดไม่มิด “หน้าคุณดูซีด ๆ นะ ป่วยจริงหรือเปล่า?”
“อืม นิดหน่อย แต่ไม่หนักหรอก”
หนีเซวียนตอบส่ง ๆ แล้วเดินไปที่โต๊ะของตัวเอง หยิบกระเป๋าขึ้นมาทำท่าจะออกไป