ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว หนีเซวียนถึงได้กลับมา หลังรับสายเร่งจากโหลวเซียวเซียวอยู่หลายครั้ง
พอเห็นหนีเซวียนตรงหน้าประตูมหาวิทยาลัย โหลวเซียวเซียวก็ยังไม่ทันได้บ่นสักคำ รีบคว้าข้อมือเธอขึ้นรถหรูที่จอดอยู่ข้าง ๆ
“เคอหลิง รอนานแล้วใช่ไหม ทั้งหมดเป็นเพราะเซวียนเซวียนดึงดันจะไปซื้อยาทารอยแผลเป็นอะไรนั่น เสียเวลาไปตั้งนาน ฉันยืนรอเธออยู่หน้าประตูตั้งนานจนปวดน่องแล้ว”
พลางบ่น โหลวเซียวเซียวก็ขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ คาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยแล้วถึงเพิ่งรู้สึกว่าบรรยากาศเงียบผิดปกติ เธอหันไปมองเคอหลิงที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย
คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันอย่างอดไม่ได้ เขากำลังมองหนีเซวียนผ่านกระจกมองหลังอยู่หรือ?
“เคอหลิง วันนี้ทำไมเงียบจัง?”
โหลวเซียวเซียวรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ปกติถ้าเคอหลิงได้ยินเธอพูดแบบนั้น ด้วยฝีปากคมคายของเขา คงต้องพูดจาไม่น่าฟังใส่หนีเซวียนสักสองสามคำ แล้วค่อยปลอบเธออีกสักหน่อย
“กำลังมองเซวียนเซวียนอยู่หรือเปล่า? อย่าไปโทษเธอเลย เธอก็แค่อยากดูดีขึ้นบ้าง อย่างน้อยก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะไม่รังเกียจเธอเหมือนฉันนี่นา”
“เปล่า ฉันไปมองเธอตอนไหน?”
เคอหลิงกระแอมเบา ๆ แล้วปฏิเสธทั้งที่พูดไม่ตรงกับใจ
ในใจเขาตอบเงียบ ๆ ว่า เขาเองก็ไม่รังเกียจเหมือนกัน
ไม่มีใครอยากเกิดมาหน้าตาขี้เหร่ การตัดสินคนจากรูปลักษณ์เป็นเรื่องไม่ควร
“แต่แผลเป็นที่เป็นมาหลายปี ยาทาลบรอยแผลเป็นที่ขายกันอยู่ตอนนี้ก็ไม่ค่อยเห็นผลชัดเจนนัก เธอไปซื้อยามาจากไหนกันนะ อย่าบอกนะว่าโดนหลอก?”