ยัดเค้กชิ้นเล็กคำสุดท้ายเข้าปาก หนีเซวียนยังไม่ทันเคี้ยวก็เงยหน้ามองเคอหลิงอย่างเหม่อลอย
เอ๊ะ เขากำลังพูดกับเธอเหรอ?
คราวนี้เธอก็ไม่ได้ทำเหมือนเมื่อก่อนที่คอยตามโหลวเซียวเซียวไปเรียกร้องความสนใจแล้ว แบบนี้ยังจะตามมาไล่ฆ่าเธออีกหรือไง?
เธอก้มตาลง ก่อนจะขานรับเบา ๆ
เธอช่วยโหลวเซียวเซียวแต่งตัวอยู่ตลอดบ่าย จึงยังไม่ได้กินอิ่มจริง ๆ
ทำตัวหงอและซื่อเกินไปหรือเปล่า?
อืม เธอก็หงอจริง ๆ นั่นแหละ
โดยเฉพาะเวลาอยู่ต่อหน้าคนที่วางตัวสูงส่ง แถมเธอยังไปมีเรื่องด้วยไม่ได้พวกนี้
รู้จักดูสถานการณ์ก็เป็นนิสัยของเจ้าของร่างเดิมเช่นกัน
อีกอย่าง หนีเซวียนเข้าใจดีว่า คนที่ดูถูกหรือกระทั่งคิดจะรังแกเธอนั้น ยิ่งเธอแสดงท่าทีขัดขืนแม้เพียงนิดเดียว ก็ยิ่งถูกกลั่นแกล้งหนักกว่าเดิม
แน่นอนว่าเธอไม่ได้เข้าใจเรื่องนี้ด้วยตัวเอง
แต่เรียนรู้มาจากเย่เหมี่ยว ลูกพี่ลูกน้องของเธอ
ตั้งแต่เล็กจนโต เจ้าของร่างเดิมอย่างหนีเซวียนต้องเผชิญกับการเหยียดหยามและการกลั่นแกล้งนับครั้งไม่ถ้วนเพราะรูปร่างหน้าตา แต่บางทีเธออาจจะหงอเกินไป จนคนที่รังแกเธอไม่รู้สึกถึงความสำเร็จอะไรนัก
เย่เหมี่ยวแตกต่างออกไป ตั้งแต่อยู่บ้านเธอก็ชอบต่อต้าน ทั้งต่อต้านน้าชายกับน้าสะใภ้ ทั้งต่อต้านลูกพี่ลูกน้องชาย ทว่าไม่ได้ทำให้สถานการณ์ของเธอดีขึ้น กลับยิ่งเลวร้ายลงเรื่อย ๆ
ความจริงอันโหดร้ายเช่นนี้ทำให้เจ้าของร่างเดิมเรียนรู้วิธีเอาตัวรอดในแบบของตัวเอง
แน่นอนว่าเธอไม่ได้บอกว่าการต่อต้านนั้นผิดหรือไม่ควรทำ แค่คิดว่ามันไม่เหมาะกับเธอเท่านั้น