“ฉันเคยพูดหรือว่าเป็นคุณที่แอบถ่าย?”
เผ่ยโม่ตัวสูงมาก แม้แต่นั่งอยู่ก็ยังให้ความรู้สึกราวกับกำลังมองคนอื่นจากที่สูง มุมปากของเขามีรอยยิ้มแต้มอยู่ด้วยซ้ำ แต่กลับแผ่แรงกดดันอย่างหนักหน่วงออกมาโดยไร้สาเหตุ
ระบบ: จบเห่แล้ว สารภาพออกมาเองแท้ ๆ... แต่จะโทษเบบี๋ของมันก็ไม่ได้ เบบี๋เพิ่งเคยเป็นคนครั้งแรกเลยไม่มีประสบการณ์ ทั้งหมดเป็นความผิดของพระเอกเฮงซวยที่พูดจาไม่รู้เรื่อง!
หนีเซวียนเม้มริมฝีปากอย่างประหม่า ก่อนแก้ตัวเสียงเบา “...บางทีคุณอาจฟังผิด ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย”
ระบบ: ...เบบี๋ของมันยังฉลาดเหมือนเดิม (อวยสุดลิ่มทิ่มประตู) พระเอกน่าจะเชื่อสินะ?
“อย่างนั้นหรือ?”
เผ่ยโม่พยักหน้าราวกับเห็นด้วย
เขาเชื่อแล้วหรือ?
หนีเซวียนกับระบบแปลกใจเล็กน้อย เพิ่งจะถอนหายใจโล่งอกได้ไม่นาน ก็ชะงักค้างเพราะการกระทำถัดมาของเขา
มือใหญ่ที่เห็นข้อนิ้วชัดเจนพลิกโทรศัพท์ ภาพถ่ายที่ขยายบนหน้าจอยื่นมาตรงหน้าเธอ