หนีเซวียนเหลือบมองโหลวเซียวเซียวที่ตัดสินใจแทนเธอเองโดยไม่ถาม อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ได้ยินหลานชิงฉีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเสียก่อน
“ได้สิ พอดีเธอกับหนีเซวียนจะได้มีเพื่อน จะได้ปรับตัวง่ายขึ้นด้วย”
คำพูดฟังดูเหมือนคิดเผื่อเธอทุกอย่างแท้ ๆ แต่ไม่รู้ทำไม ความอึดอัดใจในอกโหลวเซียวเซียวถึงกลับมาก่อกวนอีกแล้ว
เคอหลิงรีบเอ่ยแย่งตัวเธอขึ้นมา “พวกเธอไปบริษัทฉันก็ได้นะ เซียวเซียว บริษัทของพี่ชิงฉีเป็นบริษัทใหญ่ มีกฎเกณฑ์เยอะแยะ แต่บริษัทฉันไม่เหมือนกัน ที่นั่นสบาย ๆ มาก”
“ไปที่นั่นทำไม? บริษัทเกมเพิ่งตั้งไข่ของนาย วัน ๆ เอาแต่พาคนเล่นเกม เซียวเซียวไปแล้วจะได้เรียนรู้อะไร?”
โหลวหมิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ชิงพูดแซวเสียก่อนที่หลานชิงฉีจะทันได้เอ่ยปาก
ทุกคนเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก ปกติก็พูดจาไม่เกรงใจกันอยู่แล้ว เมื่อก่อนพูดแบบนี้ก็ไม่เห็นเป็นไร แต่วันนี้ต่างออกไป เคอหลิงกลับรู้สึกเสียหน้าอย่างประหลาด
“อะไรเรียกว่าเล่นเกม? ฉันกำลังพัฒนาเกมต่างหาก เข้าใจไหม? โหลวหมิง ถ้าไม่รู้ก็อย่าพูดมั่ว”
เขาเหลือบมองหนีเซวียนอย่างลับ ๆ กลัวว่าเธอจะคิดว่าเขาเอาแต่เหลวไหลไม่เอาการเอางาน
แต่สิ่งที่ทำให้เขาผิดหวังคือ เธอเหมือนไม่สนใจบทสนทนาของพวกเขาเลยสักนิด สายตาเลื่อนลอยราวกับกำลังคิดอะไรอยู่
“โธ่ เคอหลิง ทำไมพูดกับพี่รองแบบนั้นล่ะ? พี่เขาไม่ได้มีเจตนาอื่นนะ”
โหลวเซียวเซียวรีบช่วยไกล่เกลี่ย “ฉันรู้ว่านายหวังดีกับฉัน อยากช่วยฉัน แต่ฉันรับปากพี่ชิงฉีไปแล้วนี่นา จะเปลี่ยนใจก็ไม่ดีหรอก”