หลินเหม่ยหยารู้จักเผ่ยโม่ดี ในบรรดาพระเอกที่เธอเคยพบ เขาเป็นคนสารเลวที่เลือดเย็นไร้หัวใจที่สุด หยิ่งยโสและไร้ความปรานี แก่นแท้ของเขาคือคนเห็นแก่ตัวอย่างที่สุด เขาทำร้ายคนอื่นได้ แต่หากคนอื่นทำแบบเดียวกันกับเขา เขากลับไม่มีวันยอมทน
นี่จึงเป็นเหตุผลที่เธอไม่กล้าผลีผลาม พูดตามตรง เธอเองก็ไม่ใช่คนที่ไร้อารมณ์เสียทีเดียว ถึงขั้นเคยคิดจะใช้แผนที่เคยใช้จัดการพระเอกคนอื่นมาก่อน อย่างแผนง้อเมียจนแทบมอดไหม้
เริ่มจากไปจากเขา ทำให้เขาตระหนักว่าเธอสำคัญแค่ไหน
แต่ยิ่งรู้จักเผ่ยโม่มากเท่าไร เธอก็ยิ่งไม่กล้าเสี่ยง
ดังนั้นถังซือจึงเป็นกุญแจสำคัญ ขอเพียงเขากลับไปพัวพันกับหนีเซวียนอีกครั้ง เธอก็จะหาทางทำให้เผ่ยโม่รังเกียจเธอได้
แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น...
คฤหาสน์ตระกูลเผ่ย
มารดาของเผ่ยโม่สั่งให้คนรับใช้วางอาหารฝีมือตนเองลงบนโต๊ะยาว ตรงตำแหน่งใกล้ที่นั่งของเผ่ยโม่ ก่อนจะนั่งลงด้วยตัวเอง «อาโม่ รีบชิมปลาฮวงอวี๋ตุ๋นซีอิ๊วฝีมือแม่เร็ว»
เผ่ยโม่ไม่แตะตะเกียบ เขากวาดตามองหลินเหม่ยหยาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างเงียบงัน
มารดาของเขาจึงอธิบายว่า «เหม่ยหยาเป็นคนที่แม่เชิญมา ไม่ว่าความสัมพันธ์ของพวกเธอจะเป็นอย่างไร พวกเราก็ควรไปมาหาสู่กันอยู่ดี
เหม่ยหยาไม่เหมือนลูกที่ไร้หัวใจแบบลูก เธอแวะมาหาแม่อยู่บ่อย ๆ แถมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกจะมา»
พูดจบ นางก็มองหลินเหม่ยหยาที่ผ่ายผอมและดูอ่อนล้าด้วยแววตาเวทนา เธอเป็นเด็กดี หลังถูกเจ้าลูกชายตัวแสบปฏิเสธทุกอย่างโดยบอกว่าในเมื่อไม่ได้เริ่มต้น ก็ไม่จำเป็นต้องพูดถึงการจบลง เธอก็ไม่ได้ตามตื๊อเขา