หลินเหม่ยหยาฟังเสียงหัวเราะเยาะแหลมสูงจากอีกฝั่ง ก่อนกดวางสายด้วยสีหน้าเรียบเฉย แล้วลากเบอร์โทรศัพท์นั้นเข้าไปไว้ในบัญชีดำ
เสียขวัญงั้นเหรอ?
น่าขันสิ้นดี
พระเอกที่มีคนในใจ เธอไม่รู้แย่งชิงมาแล้วกี่คน ส่วนนางเอกที่พ่ายแพ้ด้วยน้ำมือเธอก็มีมากจนนับไม่ถ้วน
แต่ครั้งนี้ คู่ต่อสู้ของเธอไม่ใช่ซ่งหยาหนี นางเอกของเรื่อง และไม่ใช่หนีเซวียน คนที่ไม่ควรมีชื่ออยู่ในเรื่องนี้ด้วยซ้ำ หากแต่เป็นหัวใจที่ไร้เยื่อใยเกินไปของเผ่ยโม่ต่างหาก
ซ่งหยาหนีมองหน้าจอโทรศัพท์ที่แสดงว่าสายถูกตัดแล้ว ก่อนจะเก็บเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งบนใบหน้าลง จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าทุกอย่างช่างน่าเบื่อ
เพื่อผู้ชายคนหนึ่งงั้นเหรอ?
ดูเหมือนจะไม่ใช่แค่นั้น
เธอเคยชอบใบหน้าที่โดดเด่นราวกับได้รับพรจากสวรรค์ของเผ่ยโม่ แต่สิ่งที่เธอรักยิ่งกว่าคืออำนาจและสถานะที่เขาเป็นตัวแทน
ทุกอย่างไม่เคยเป็นเพียงเพราะตัวเขาคนเดียว
สิ่งที่เธอเกลียด สิ่งที่ทำให้เธอขุ่นเคือง และสิ่งที่เธอยอมรับไม่ได้ คือการที่หลินเหม่ยหยาได้ครอบครองคนที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้
จะพูดว่าเธอรักเผ่ยโม่ ก็ไม่สู้บอกว่าเธอเกลียดหลินเหม่ยหยามากเกินไป จนไม่อยากเห็นอีกฝ่ายมีชีวิตที่ดี
ในใจซ่งหยาหนีรู้ดีว่าที่แม่พูดนั้นถูกต้อง ตั้งแต่เธอก้าวเข้าไปในกับดักของหลินเหม่ยหยาทีละก้าว ถูกยั่วโมโหจนขาดสติ แล้วตัดสินใจขับรถชนหลินเหม่ยหยา ทุกสิ่งที่เธอต้องเผชิญก็มีแต่ต้องโทษตัวเอง
เพราะทุกย่างก้าวที่เธอเดิน ล้วนถูกหลินเหม่ยหยาวางแผนไว้แล้ว ความพ่ายแพ้ของเธอจึงถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรก