“เมื่อสองปีก่อนเจ้าฉีรองคนนั้นไม่ได้ถูกใจผู้หญิงคนหนึ่งหรือไง ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าเธอมีแฟนแล้ว ก็ยังไม่สนอะไรทั้งนั้น แย่งเธอมาอยู่ดี
เรื่องนั้นก็แล้วไปเถอะ แฟนเก่าของเธอก็ไม่ใช่คนธรรมดา เพื่อแย่งแฟนสาวกลับคืนมา ถึงกับเกือบตายไปพร้อมกับเขา แต่สุดท้ายผลลัพธ์ก็คงเดาได้ เจ้าฉีรองคนนั้นดวงแข็งรอดมาได้”
เห็นเผ่ยโม่ยังคงไม่มีปฏิกิริยา หลิงเซียวจึงพูดต่ออย่างไม่รีบร้อน
“ไม่รู้ว่าเพราะแย่งมาแล้วมันหอมหวานเป็นพิเศษหรือเปล่า แต่เจ้าฉีรองที่เคยใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาไปวัน ๆ คราวนี้กลับตกหลุมรักผู้หญิงที่แย่งมาเข้าเต็มเปา ได้ตัวเธอมาแล้วยังไม่พอ ยังอยากได้ใจเธอด้วย
แต่คราวนี้เขาไปเจอของแข็งเข้าแล้ว ฝ่ายหญิงเล่นเกมรักกับเขา แล้วก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในตอนที่เขารักเธอที่สุด
หาเท่าไรก็ไม่เจอ สุดท้ายเจ้าหมอนั่นก็เป็นบ้าไปเลย เมื่อวานซืนพลัดตกจากชั้นบนของโรงพยาบาลจิตเวชโดยไม่คาดคิด สมองเละไม่มีชิ้นดี”
“ไอ้โง่”
เผ่ยโม่โยนคีมคีบอาหารให้คนรับใช้ ก่อนส่งสายตาบอกให้อีกฝ่ายปิดตู้ปลา แล้วเอ่ยสองคำนั้นอย่างเฉยชา ไม่รู้ว่ากำลังว่าใครอยู่
หลิงเซียวคิดว่าเขากำลังพูดถึงฉีรอง จึงพยักหน้า “ฉีรองก็โง่จริง ๆ ผู้หญิงคนนั้นกับแฟนเก่ากำลังจะเลิกกันอยู่แล้ว เขาค่อย ๆ ใช้เวลาไปก็อาจได้ทั้งตัวและใจเธอมาแท้ ๆ ดันเลือกวิธีที่เปลืองแรงที่สุด
พอคนหายไป กลับถูกคนอื่นแต่งเติมให้ดีงามขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นเรื่องที่ลืมไม่ลง”