เมื่อหนีเซวียนกลับถึงบ้าน ซ่งหยาหนีกำลังนั่งดูข่าวอยู่ในห้องนั่งเล่น มือที่กำรีโมตแน่นจนเส้นเลือดปูด สีหน้าก็ดูย่ำแย่อย่างผิดปกติ กระทั่งหนีเซวียนเดินเข้ามา เธอยังไม่ทันสังเกต
มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะทำให้เธอเสียอาการได้ถึงขนาดนี้
หนีเซวียนเลื่อนสายตาไปยังหน้าจอ เห็นได้ชัดว่าเป็นงานเลี้ยงการกุศลที่ตกแต่งอย่างหรูหรา พรั่งพร้อมด้วยอัญมณีระยิบระยับ
ภาพข่าวเป็นภาพหลินเหม่ยหยานั่งชิดกับคุณนายผู้สง่างามหรูหราอยู่ตรงตำแหน่งที่โดดเด่นที่สุด เธอคอยยิ้มอย่างมีเล่ห์นัย ก่อนโน้มตัวไปกระซิบข้างหูคุณนายเป็นระยะ แสดงให้เห็นถึงความสนิทสนม
คำบรรยายใต้ภาพระบุว่า คุณนายเผ่ยยอมรับหลินเหม่ยหยาแล้ว อีกไม่นานเธอก็จะได้แต่งเข้าตระกูลเผ่ย
หนีเซวียนละสายตากลับมา เห็นซ่งหยาหนีจดจ่ออยู่กับข่าวที่เลื่อนผ่านหน้าจอ จึงกลับเข้าห้องนอนของตัวเอง วันนี้เหนื่อยเกินไปแล้ว
ในห้องน้ำ หนีเซวียนเปิดน้ำจนเต็มอ่าง ก่อนหย่อนตัวลงแช่
“จูจู?”
เมื่อความเหนื่อยล้าบรรเทาลง เธอถึงนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ระบบเงียบผิดปกติ
（……ที่รัก）
เสียงของระบบห่อเหี่ยวไร้เรี่ยวแรง ฟังดูแย่กว่าตอนที่พลังงานขาดแคลนเสียอีก
หนีเซวียนขมวดคิ้ว “เป็นอะไรไป ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
（ไม่ ไม่ ฮือ ๆ ขอโทษนะที่รัก ทั้งหมดเป็นเพราะระบบไร้ประโยชน์เกินไป ระบบเป็นขยะที่ไร้ประโยชน์ที่สุด ช่วยอะไรที่รักไม่ได้เลย ระบบสมควรตาย!）
มันเป็นตัวตนที่ด้อยกว่าแม้แต่ระบบเถื่อนเสียอีก ไม่มีผู้หนุนหลัง พลังงานก็ไม่พอ ทำอะไรได้อย่างจำกัด หากทำได้ มันก็ยอมสละตัวเองเพื่อแลกความสามารถในการปกป้องตัวหนีเซวียนไว้บ้าง ทว่าน่าเศร้าที่มันไม่มีแม้แต่ความสามารถจะสละตัวเอง