เผ่ยโม่ยังไม่ทันตอบ หลินเหม่ยหยาก็ฉายแววยินดีวูบหนึ่ง ก่อนจะชี้ไปยังหนีเซวียนที่ถูกเขาบังร่างไว้เกือบมิด แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าคับข้องใจ
“อาโม่ คุณรู้ไหมว่าเธอทำเรื่องอะไรไว้บ้าง? ฉันอุตส่าห์ดีกับเธอเพราะเห็นแก่หยาหนี ทั้งยังย้ายเธอมาอยู่ข้างคุณเป็นพิเศษเพื่อให้งานสบายขึ้น คอยดูแลเธอทุกเรื่อง ไม่นึกเลยว่าเธอจะวางแผนเล่นงานฉันแบบนี้!”
เผ่ยโม่เอียงหน้ามองหนีเซวียนอย่างไม่รีบร้อน มือใหญ่แอบกุมมือเล็กของเธอไว้ในจุดที่หลินเหม่ยหยาไม่อาจมองเห็น แล้วลูบไล้แผ่วเบาราวกับกำลังหยอกล้อของล้ำค่า
“เธอวางแผนเล่นงานคุณยังไง? เธอขี้ขลาดยิ่งกว่าหนูเสียอีก จะไปทำอะไรได้?”
หนีเซวียนสะดุ้งกับความกล้าของเขา เผลอมองหลินเหม่ยหยาโดยไม่รู้ตัว แววตาฉายความกระอักกระอ่วนวูบหนึ่ง เธออยากชักมือกลับ แต่กลับถูกยึดไว้แน่น
หลินเหม่ยหยาคิดว่าท่าทางของเธอคือพิรุธ จึงยังไม่ทันสังเกตน้ำเสียงแปลกไปของเผ่ยโม่ เธอตวาดเสียงดังว่า
“พวกเราถูกภาพลักษณ์ของเธอหลอกกันหมดแล้ว เธอไม่ได้ขี้ขลาดเลยสักนิด กล้าฝังไวรัสในคอมพิวเตอร์ของฉัน ทำให้ไฟล์สำคัญตั้งมากมายเสียหาย ความสูญเสียประเมินค่าไม่ได้ แถมยังส่งผลกระทบต่อโครงการที่ฉันกำลังทำอยู่ด้วย
ไม่ได้ ต่อให้เห็นแก่หยาหนี คราวนี้ฉันก็ปล่อยเธอไปไม่ได้แล้ว”
คราวนี้เรื่องใหญ่จริง ๆ โดยเฉพาะไฟล์เกี่ยวกับโครงการในคอมพิวเตอร์ของเธอเสียหาย ผลกระทบร้ายแรงเกินไป เธอแบกรับความผิดนี้ไม่ไหว
เธอประเมินพี่น้องตระกูลซ่งหยาหนีต่ำไป คิดว่าจะหลอกล่อให้ทั้งคู่ติดกับได้ง่าย ๆ ไม่คิดเลยว่าพวกนั้นจะซ้อนแผน เล่นงานเธอเสียเอง