หลินเหม่ยหยาก็เกลียดหนีเซวียนเหมือนกัน แต่ในสายตาของเธอ เผ่ยโม่ไม่ใช่คนรักใครจริงจังนัก ฆ่าหนีเซวียนแล้วจะทำให้เขาเจ็บปวดงั้นเหรอ? อย่าตลกไปหน่อยเลย เขามีแต่จะทำใจได้อย่างรวดเร็ว แล้วใช้ชีวิตสมบูรณ์แบบของเขาต่อไป
ดวงตากวาดมองไปรอบ ๆ ด้วยระบบรักษาความปลอดภัยในงานแต่งงาน หากไม่มีอุปกรณ์อำพรางตัว เธอคงไม่มีทางลอบเข้ามาได้
ดังนั้นในเมื่อมีโอกาสเพียงครั้งเดียว เธอจึงเลือกลงมือกับเผ่ยโม่ ถ้าสำเร็จ เธอจะพาตัวผู้ชายที่ทำให้เธอหวั่นไหวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งยังเหยียบย่ำความจริงใจของเธออย่างไม่ไยดีไปด้วย
ถ้าไม่สำเร็จ เธอก็จะฆ่าตัวตายอย่างเด็ดขาด เพื่อออกจากโลกนี้
เมื่อตัดสินใจแน่วแน่แล้ว หลินเหม่ยหยาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เธอหยิบปืนที่ซ่อนไว้ออกมา เล็งไปทางเผ่ยโม่ แล้วเหนี่ยวไก
“ระวัง!”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในงานล้วนเป็นมืออาชีพ แต่เมื่อต้องเผชิญกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันเช่นนี้ พวกเขาทำได้เพียงตะโกนเตือนออกมาเท่านั้น
ก่อนเผ่ยโม่จะรับมือของหนีเซวียนที่บิดาของซ่งยื่นให้ แววตาของเขายังฉายรอยยิ้มชัดเจนที่สุด ทว่ารอยยิ้มนั้นพลันสลายไปพร้อมเสียงปืนและร่างบอบบางที่พุ่งเข้ามาขวางตรงหน้าเขา
สถานที่จัดงานพลันโกลาหล หลินเหม่ยหยาที่ยิงพลาดยังไม่ทันหายจากความหงุดหงิด ก็ถูกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ได้สติรุมกดตัวไว้เสียก่อน เธอถึงกับไม่มีโอกาสฆ่าตัวตายเพื่อออกจากโลกนี้
เผ่ยโม่จ้องมองดอกไม้สีเลือดที่ผลิบานตรงอกของหนีเซวียนอย่างเหม่อลอย เสียงอื้ออึงดังอยู่ข้างหู ราวกับประสาทสัมผัสทั้งหมดพรากจากเขาไปในชั่วขณะนั้น