“ฝ่าบาท เรื่องวันนี้เป็นความคิดของกระหม่อมเองทั้งสิ้น กระหม่อมเพียงอยากช่วยฮูหยินสือด้วยความเต็มใจ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับฮูหยินสือแม้แต่น้อย ขอพระองค์โปรดอย่าพาลไปถึงนางเลยพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อรู้ว่าตนอาจหนีไม่พ้น เจียงฮ่าวจึงพิงกำแพงพัง กล่าวแก้ต่างให้หนีเซวียนเป็นครั้งสุดท้าย
“เจ้าเป็นตัวอะไร ถึงกล้าเป็นข้ออ้างให้เราพาลไปลงโทษฮูหยิน?”
เมื่อเย่เฉินได้ยินเขาเอ่ยถึงหนีเซวียน น้ำเสียงก็แปรเปลี่ยนจากความสบายอารมณ์ราวกับแมวหยอกหนูเมื่อครู่เล็กน้อย
เจียงฮ่าวไม่ได้แสดงความขุ่นเคืองที่ถูกหยามเลยสักนิด กลับโล่งใจขึ้นเล็กน้อย ขอเพียงไม่ทำให้หนีเซวียนเดือดร้อนก็พอ
“ฝ่าบาท กระหม่อมขอถามสักประโยคได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ พระองค์ไม่เคยเชื่อใจพวกกระหม่อมเลยใช่หรือไม่?”
นี่เป็นเรื่องที่เขาไม่เข้าใจที่สุด และเป็นสิ่งที่ทำให้เขาหวาดหวั่นที่สุด เขาถามตัวเองว่า นอกจากเรื่องที่เกี่ยวข้องกับหนีเซวียนแล้ว ตนก็ภักดีต่อเย่เฉินมาโดยตลอด
แต่เพิ่งรู้เอาตอนนี้ว่า ไพ่ตายที่เขาคิดว่ากุมไว้ในมือ กลับถูกแทรกซึมจนโปร่งใสตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ทั้งน่าเวทนา ทั้งน่าขัน
“เจ้าเป็นแค่สุนัขตัวหนึ่งในบรรดาสุนัขนับไม่ถ้วนใต้บังคับบัญชาของเรา หากไม่ล่ามสุนัขไว้ด้วยเชือก เราจะวางใจใช้มันได้อย่างไร?”
เย่เฉินคลายข้อสงสัยให้เขาราวกับกำลังมีเมตตา จากนั้นก็กล่าวอย่างเป็นเหตุเป็นผล ประหนึ่งกำลังประทานพรว่า
“เจียงฮ่าว อย่าถ่วงเวลาอีกเลย ออกมารับความตายเสีย”
เจียงฮ่าวไม่ขยับ “กระหม่อมยังมีคำถามสุดท้าย ไม่ว่าวันนี้จะเกิดเรื่องนี้ขึ้นหรือไม่ พระองค์ก็ตั้งใจจะกำจัดกระหม่อมอยู่แล้วใช่หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”