หรือว่านางจะคิดมากไปเองจริง ๆ?
เถาจืออึกอักคล้ายอยากพูดอะไร แต่ตอนนี้การกังวลเรื่องนี้ก็ไร้ประโยชน์อยู่บ้าง หากหาสมุนไพรที่ใช้ปรุงยาคุมกำเนิดไม่ได้ นางก็ช่วยฮูหยินไม่ได้เช่นกัน
“ฮูหยิน ตอนนี้ใต้เท้าไท่ซือกลับเมืองหลวงแล้ว พวกเราควรนิ่งดูสถานการณ์ หรือว่า...”
ก่อนหน้านี้นางไม่มีทางเลือก จึงคว้าฟางช่วยชีวิตที่เจียงฮ่าวยื่นมาให้ แต่หลังจากหนีออกไปแล้วเล่า?
“ขอให้ข้าคิดดูก่อน เจ้าพาเฉิงเอ๋อร์กลับไปก่อนเถิด”
ในหัวของหนีเซวียนยุ่งเหยิงราวกับปมด้าย ทั้งยังรู้สึกหงุดหงิดจนควบคุมตัวเองแทบไม่อยู่
“เจ้าค่ะ”
เถาจือพยักหน้ารับ ก่อนจูงซือถูเฉิงออกจากห้องด้านใน
ซือถูเฉิงคงสัมผัสได้ถึงบรรยากาศหนักอึ้ง เขาหันกลับมามองหนีเซวียนด้วยความเป็นห่วง แล้วจึงออกจากตำหนักหย่งเฉินไป
หนีเซวียนมองตามแผ่นหลังของทั้งสองที่ค่อย ๆ ห่างออกไป ก่อนตกอยู่ในห้วงความคิด การปรากฏตัวของฉู่หลิงหลานทำให้เรื่องราวไม่เป็นไปตามที่นางรู้ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยน นั่นคือสถานการณ์ยังคงไม่เป็นผลดีต่อซือถูเจิง ผู้ถูกกำหนดให้เป็นตัวร้าย
เมื่อดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ จุดจบของเขาเกรงว่าจะมาถึงเร็วกว่าที่คิด
แล้วเฉิงเอ๋อร์จะทำอย่างไรดี?
เมื่อซือถูเจิงถูกชำระความ ในฐานะบุตรชายของเขา เฉิงเอ๋อร์ก็คงมีชะตากรรมไม่ดีไปกว่ากัน
ดังนั้น ก่อนทุกอย่างจะเลวร้ายไปกว่านี้ นางต้องวางแผนเผื่อเขาไว้ให้ดี
ส่วนตัวนาง...
หนีเซวียนเผลอลูบหน้าท้องที่ยังแบนราบ แล้วลองเรียกชื่อจูจูในใจอย่างไร้เสียง ทว่าก็ยังไม่ได้รับคำตอบ
บางทีนางอาจอยู่ต่อไม่ได้แล้ว คงไม่อาจอยู่บนโลกนี้ต่อไปได้อีก