ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด แสงอาทิตย์สายหนึ่งก็ส่องเข้ามาในโพรงไม้…
สวีหยางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น!
“ตรงท้องน้อยของข้ามีไอร้อนสายหนึ่ง ทั้งไม่รู้สึกหนาว ทั้งไม่ค่อยหิวด้วย!”
สวีหยางเอ่ยกับตนเองอย่างตื่นเต้น หลังโคจรพลังปราณครบหนึ่งรอบใหญ่ตลอดทั้งคืน เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายเปลี่ยนแปลงไปแล้ว
มีไอร้อนสายหนึ่งอยู่ในท้องน้อยของเขาเสมอ ทำให้ทั่วร่างรู้สึกสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน!
สวีหยางจึงมั่นใจได้ว่า คัมภีร์จิตผานหลงนี้เป็นวิชาของเซียนจริง ๆ
“ฮ่า ๆ ดีเหลือเกิน ข้าจะลองฝึกเคล็ดควบคุมวิญญาณผานหลงกับวิชาหลอมกายผานหลงดูอีกสักหน่อย!”
สวีหยางหัวเราะอย่างยินดี แทบรอไม่ไหวที่จะลองฝึกวิชาอีกสองอย่าง ดูว่าจะนำประโยชน์ใดมาสู่ร่างกายบ้าง!
“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง…”
ในขณะนั้นเอง สวีหยางก็ได้ยินเสียงสุนัขเห่าดังมาจากในป่า!
“ไหลฝู! ไหลฝู!”
สวีหยางพลันได้สติขึ้นมาราวกับตื่นจากฝัน นึกขึ้นได้ว่าด้านนอกยังมีสหายของเขารออยู่!
เมื่อได้ยินเสียงเห่านั้น สวีหยางก็รีบออกจากโพรงไม้ไปยังป่า
ยามนี้ท้องฟ้าสว่างจ้าแล้ว แสงอาทิตย์สาดส่องทั่วป่า บางแห่งอบอุ่นขึ้นไม่น้อย!
“ไหลฝู ข้าอยู่ทางนี้ ข้าอยู่ทางนี้!”