สวี่เย่และเฉินหานซงต่างก็อึ้งไปทั้งคู่
แฟนเหรอ?
หัวใจดวงน้อยของสวี่เย่เต้นระรัว
สีหน้าของเฉินหานซงเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ มองลูกสาวของตัวเองจูงมือกับสวี่เย่ เขารู้สึกเหมือนจู่ๆ ก็มีหมูป่าบุกเข้ามาในสวนหลังบ้าน และต่อหน้าต่อตาเขา มันใช้จมูกดันผักกาดขาวต้นใหญ่ที่เขาทะนุถนอมมานานกว่าสิบปีจนหลุดออกมา
“แฟนอะไร? แม่ของลูกรู้เรื่องนี้ไหม?”
“แม่ไม่รู้หรอก”
เฉินชิงชิงจับมือสวี่เย่แน่น แล้วดึงตัวสวี่เย่ให้เดินไปที่ประตู ปากยังตั้งใจพูดว่า “เราไปกันเถอะ”
สวี่เย่ก็ถูกลากดึงออกมาจากธนาคารด้วยท่าทีแบบนี้
หวังหรูเสวี่ยที่รออยู่ในรถก็งงเช่นกัน
พวกเขามาอยู่ด้วยกันอีกแล้วได้ยังไง สองสามวันนี้เจอกันบ่อยเกินไปแล้วนะ
ที่สำคัญคือ!
พวกเขาจูงมือกันด้วย!
“นี่ แฟนอะไรกัน เธอขออนุญาตฉันหรือยัง?” สวี่เย่กลับร้อนรนขึ้นมา
เฉินชิงชิงเปิดประตูรถ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงออกคำสั่งว่า “ขึ้นรถ!”
“จะไปไหน?”
“ขึ้นรถ!”
“ขึ้นก็ขึ้น”
สุดท้ายสวี่เย่ก็ยอมจำนน นั่งขึ้นรถอย่างว่าง่าย
เฉินชิงชิงนั่งตามเข้าไป มองผ่านหน้าต่างรถ เห็นเฉินหานซงยืนเหม่อลอยอยู่หน้าประตู ในใจของเฉินชิงชิงก็มีความสะใจเล็กน้อย
“ชิงชิง พวกเราเนี่ย...”
“น้าหวัง ไปห้างสรรพสินค้าค่ะ”
หวังหรูเสวี่ยมองเฉินหานซงด้วยความเป็นห่วงก่อนจะเหยียบคันเร่งขับออกจากหน้าธนาคาร
สวี่เย่ถามขึ้นก่อนว่า “เมื่อกี้เป็นพ่อเธอเหรอ?”
เฉินชิงชิง: “ไม่เกี่ยวกับเธอ”