ฉินจื้อเหว่ยตื่นเต้นเล็กน้อย
หลังสอบเอ็นทรานซ์เสร็จ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีผู้หญิงชวนเขาคุยด้วย
ไม่มีใครรู้ว่าฉินจื้อเหว่ยใช้ชีวิตสิบแปดปีที่ผ่านมายังไง อย่าว่าแต่มีแฟนเลย ขนาดมือผู้หญิงเขายังไม่เคยแตะ
พวกนายน่าจะเข้าใจความรู้สึกนี้ดี
ผู้ป่วยโรคเหงา: "???"
ผู้ป่วยโรคเหงา: "มีอะไรเหรอ"
สาวกุหลาบแดง: "บ่ายนี้ว่างไหม ฉันอยากคุยด้วยหน่อย"
ผู้ป่วยโรคเหงา: "คุยกับฉัน เธอแน่ใจนะ"
สาวกุหลาบแดง: "อืม"
ผู้ป่วยโรคเหงา: "เธอแน่ใจนะว่าไม่ใช่จะให้ฉันไปเรียกสวี่เย่"
สาวกุหลาบแดง: "บ่ายสามโมง ฉันจะรอเธอที่ร้านชานมหน้าโรงเรียนนะ"
ผู้ป่วยโรคเหงา: "ก็ได้"
เห็นกู้เมิ่งเหยาไม่ตอบกลับมาแล้ว ฉินจื้อเหว่ยก็ลังเลว่าจะเล่าเรื่องนี้ให้สวี่เย่ฟังดีไหม แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะยังไม่บอกก่อน
เขารู้สึกว่าอยู่ๆ กู้เมิ่งเหยาก็นัดเขา มันต้องเกี่ยวกับสวี่เย่แน่ๆ
ส่วนจะคุยเรื่องอะไรกันแน่ บ่ายก็รู้แล้ว
ยังมีเวลา อีกสักเกมนึง
คลิกเริ่มจับคู่
เข้าสู่หน้าจอเลือกฮีโร่แล้ว ฉินจื้อเหว่ยก็กดเลือกยาสึโอะทันทีอีกครั้ง เขามักจะรู้สึกว่าฮีโร่ตัวนี้ที่เพิ่งออกมาได้ไม่นาน เกิดมาเพื่อเขาโดยเฉพาะ
เพื่อนร่วมทีมเลนสอง: "สันโดน เผือกเอายาสึโอะไป"
ฉินจื้อเหว่ย: "อย่าพล่าม พาไปซิ่ง"
สามสิบนาทีต่อมา
เพื่อนร่วมทีม 1: "ขยะ"
เพื่อนร่วมทีม 2: "เด็กหัดเล่นยาสึโอะ"
เพื่อนร่วมทีม 3: "0-10-6 คะแนนแบบนี้คนมันจะเล่นได้"