สวี่เย่เสียใจแล้ว
ป๊อปคอร์นกับโค้กนี่ไม่ช่วยให้อิ่มท้องเลยสักนิด
เขาอยู่ในร้านไม่ถึงสองชั่วโมงก็รู้สึกว่าท้องร้องจ๊อกๆ
เขายืนแกร่วอยู่ที่เคาน์เตอร์ หยิบมือถือส่งข้อความหาเฉินชิงชิง "ฉันเสียดายไม่น่าไม่ให้เธอเลี้ยงข้าวตอนเย็นเลย ตอนนี้หิวม๊ากกก"
ส่วนเฉินชิงชิงที่กำลังกินเค้กอยู่กับเฉินหานซงและเจียงเหม่ยหลิน พอได้ยินเสียงมือถือก็เดาได้เลยว่าต้องเป็นสวี่เย่แน่ๆ เธอปลดล็อกมือถือต่อหน้าสองคนนั้นแล้วตอบกลับสวี่เย่ไปอย่างจงใจ
"ทำแต่นั่นแหละ~"
สวี่เย่ตอบกลับอย่างหัวเสีย "แฟนนายหิวนะ!"
เฉินชิงชิงหน้าแดงซ่าน "หุบปาก!"
เฉินหานซงเห็นสีหน้าจิ้กจี้นั่นของลูกสาวตัวเอง ลูกตาก็แทบถลนออกมานอกเบ้า
เขานึกภาพแชทที่สวี่เย่กับเฉินชิงชิงคุยกันออกมาในหัว
ไอ้บื้อ "ที่รักจ๋า ถึงบ้านยัง"
ลูกรักของพ่อ "กำลังกินเค้กอยู่จ้ะ"
ไอ้บื้อ "เราก็หิวแล้วเหมือนกัน"
ลูกรักของพ่อ "อยากกินด้วยเหรอ"
ไอ้บื้อ "เราไม่อยากกินเค้ก"
ไอ้บื้อ "เราอยากกินเธอ"
"……"
เฉินหานซงหนังศีรษะชาไปหมด
เฉินชิงชิงพิมพ์ตอบเร็วปรื๋อ "เชื่อไหมว่าฉันจะบล็อกนายเดี๋ยวนี้เลย"
สวี่เย่ "พอแล้ว ลูกค้ามา ไม่คุยกับเธอแล้ว"
บทสนทนาของทั้งคู่หยุดลงแค่นี้
เห็นเฉินชิงชิงวางมือถือ เฉินหานซงก็ถอนใจโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก
เจียงเหม่ยหลินเห็นเค้กบนโต๊ะยังเหลืออีกตั้งครึ่งก็กินไม่หมด จึงบอกหวังหรูเสวี่ย "หรูเสวี่ย เอาขนมนี่กลับไปกินเถอะ"