หลังจากเดินออกจากร้านเหล้าได้ไม่นาน กู้เมิ่งเหยาก็ร้องไห้ออกมา
เธอใช้เวลาสร้างกำลังใจอยู่นานมากกว่าจะมาหาสวี่เย่ในคืนนี้
ก่อนหน้านี้สวี่เย่เป็นฝ่ายมาหาเธอตลอด
วันนี้เป็นครั้งแรกที่กู้เมิ่งเหยาเป็นฝ่ายมาหาสวี่เย่
เธอคิดว่าตัวเองยอมประนีประนอมแล้ว
การเปลี่ยนแปลงของสถานะที่ต่างกันนี้ รวมถึงท่าทีเย็นชาของสวี่เย่เมื่อครู่ ล้วนทำให้กู้เมิ่งเหยายอมรับไม่ได้
หลิวเชี่ยนลูบหลังปลอบกู้เมิ่งเหยาเบาๆ “เมิ่งเหยา เธออย่าเป็นแบบนี้เลย เธอไม่ได้คิดจะคบกับเขาตั้งแต่แรกไม่ใช่เหรอ?”
กู้เมิ่งเหยาตอบว่า “ฉันแค่บอกว่ามัธยมปลายจะไม่มีแฟน ไม่ได้บอกว่ามหาวิทยาลัยจะไม่มี”
“เธอชอบเขาจริงๆ เหรอ?”
กู้เมิ่งเหยาสูดจมูกฟืดฟาด พูดอย่างน้อยใจว่า “ฉันแค่รู้สึกว่าอยู่ดีๆ คนข้างกายก็หายไป มันไม่มีความมั่นคง”
หลิวเชี่ยนหัวเราะ “ไม่เป็นไร พอเข้ามหาวิทยาลัยก็ดีขึ้น ในมหาวิทยาลัยมีหนุ่มหล่อกว่าสวี่เย่ตั้งเยอะ ต้องมีคนมาจีบเธออีกเพียบแน่”
“ที่สวี่เย่พูดน่ะ จริงรึเปล่า?”
“เรื่องอะไรจริง?”
“เขามีแฟนแล้ว”
“ต้องโกหกแน่ๆ เราเพิ่งสอบเอ็นทรานซ์เสร็จได้ครึ่งเดือนกว่าๆ เขาก็ยังทำงานพิเศษหน้าร้อนตลอด จะมีเวลาไปหาแฟนจากไหน”
กู้เมิ่งเหยาบอกว่า “ฉันอยากรู้ให้แน่ใจ”
หลิวเชี่ยนคิดแล้วก็พูดว่า “งั้นถามฉินจื้อเหว่ยสิ เขาสนิทกับสวี่เย่ขนาดนั้น ต้องรู้เรื่องนี้แน่”
กู้เมิ่งเหยาพยักหน้า หยิบโทรศัพท์ออกมา ส่งข้อความหาฉินจื้อเหว่ย
สาวกุหลาบแดง: “อยู่ไหม?”
ผู้ป่วยโรคเหงา: “เล่นเกมอยู่ มีธุระอะไรว่ามาเร็ว กำลังจะเข้าเกมแล้ว”