สวี่เย่ตอบข้อความกลับไปแล้วก็เงียบหายไป
เขาจงใจแกล้งเฉินชิงชิง และเธอก็หัวเสียกับเขาจนได้ นอนดิ้นกระแต๋วอยู่บนโซฟา สุดท้ายก็ระบายอารมณ์ทั้งหมดใส่ตุ๊กตาโดราเอมอนที่สวี่เย่เคยให้ไว้
ราวสามทุ่มกว่า เฉินชิงชิงที่ใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำครึ่งชั่วโมงก็ออกมาในชุดนอนและเดินเข้าไปในห้องนอน แต่เธอไม่ได้เอนตัวลงนอน กลับเปิดคอมพิวเตอร์ แล้วนำไฟล์เพลงที่อัดไว้เมื่อบ่ายเข้ามาฟังซ้ำอยู่หลายรอบ
ตอนนี้เองที่จู่ๆ ก็นึกถึงคำพูดของสวี่เย่เมื่อบ่าย และเริ่มลังเลว่าจะเอาเพลงนี้ลงอินเทอร์เน็ตดีหรือไม่
ช่วงนั้นมีนักร้องอินเทอร์เน็ตอยู่มากมาย พวกเขาไม่ได้ร่วมงานอีเวนต์และไม่ใช่ดารา แค่โพสต์เพลงลงออนไลน์เฉยๆ
สวี่ซง หวังซูหลง และสวีเหลียงที่ครองชาร์ตติดต่อกันหลายปีก่อนหน้านี้ ก็ล้วนเป็นนักร้องอินเทอร์เน็ตในลักษณะนี้
เฉินชิงชิงคิดแล้วคิดอีก สุดท้ายก็เปิดระบบหลังบ้านของครีเอเตอร์ใน Wangyiyun และอัปโหลดเพลงนี้ขึ้นไป เพียงแต่ไม่ได้ใช้ชื่อจริง
เธอกรอกชื่อนักร้องว่า 'เฉินจื่อจิน'
อาภรณ์เขียวคราม ครวญถึงอยู่ในใจ
นี่เป็นที่มาของชื่อ เฉินชิงชิง นั่นเอง
เมื่ออัปโหลดเพลงสำเร็จ เฉินชิงชิงก็ปิดคอมพิวเตอร์และเข้านอนโดยพลัน
ไฟยังเปิดทิ้งไว้เหมือนเดิม
เตียงนอนผืนใหญ่แสนนุ่มก็ยังมีเพียงเธอคนเดียวเช่นเคย
ทว่าคืนนี้มีสิ่งหนึ่งที่แตกต่างออกไป
ในอ้อมแขนของเธอยังมีตุ๊กตาโดราเอมอนที่ใครบางคนใช้เงินไม่กี่บาทคีบมาจากตู้คีบตุ๊กตา
……
พบรักบาร์ดนตรี
พอสวี่เย่มาถึงร้าน เผยอิ้วเวยก็ถามคะแนนสอบเอ็นทรานซ์ของเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น เมื่อรู้ว่าสวี่เย่สอบได้คะแนนถึงเส้นเข้ามหาวิทยาลัยสายหนึ่งแล้ว เธอก็เอ่ยขึ้นอย่างล้อเล่นว่า "สอบได้ดีขนาดนี้ ฉันควรให้รางวัลอะไรนายดีหนอ"