"แม่ อากาศร้อนขนาดนี้ ห้องนั่งเล่นก็ไม่มีแอร์ จะให้ลูกนอนยังไงไหว นี่ลูกเป็นลูกแท้ ๆ หรือเปล่าเนี่ย"
จางหงไม่สะทกสะท้าน
ที่จริงนางก็แค่พูดไปอย่างนั้น ลูกชายเพิ่งสอบเอ็นทรานซ์ทำชื่อเสียงให้ นางจะทนให้ลูกนอนห้องนั่งเล่นได้ยังไง
สวี่เย่เห็นท่าทีจึงพูดแข็ง ๆ ว่า "ผมไม่สนแล้ว ยังไงผมก็นอนเตียงผม ถ้าจะให้อวี่ซินนอนห้องผม ก็ให้เธอนอนกับผมเลย ผมหน้าหนา ไม่กลัวใครนินทาหรอก"
จางหงได้ยินก็ฟาดมือลงกลางหัวสวี่เย่
"ทำไมข้าถึงมีลูกหน้าด้านไร้ยางอายอย่างนี้ อวี่ซินคืนนี้นอนกับแม่ ส่วนพ่อแกนอนพื้นในห้อง"
"ค่อยสมเหตุสมผลหน่อย"
หลังสอบเอ็นทรานซ์ จางหงรู้สึกว่าลูกชายเปิดเผยขึ้นเยอะ แต่ก็เป็นเรื่องดี นางเลยไม่ได้เอะใจอะไร
ทำไมถึงหน้าหนาขึ้นด้วยล่ะ?
ปัญหาคือตระกูลสวี่ก็ไม่เคยมีใครหน้าด้านนี่นา
หวังอวี่ซินถึงได้พูดขึ้นอย่างขี้งอนว่า "ไม่เอาหรอก นอนห้องพี่ทำไม ห้องผู้ชายเหม็นจะตาย"
"พี่ชายแกตดยังหอมเลย"
"อี๋~ ปากเสียชะมัด"
สวี่เย่มองเธอทำจมูกฟุดฟิดด้วยสีหน้ารังเกียจ ก็จงใจนั่งลงข้าง ๆ ถามยิ้ม ๆ ว่า "สอบปลายภาคเป็นไงมั่ง"
"ที่สี่ของห้อง ที่สิบสามของชั้น อยากให้บอกคะแนนแต่ละวิชามั้ย"
สวี่เย่ชะงัก ลืมไปเลยว่าแม่น้องตัวดีเป็นเด็กเรียนเก่งมาตลอด ประถม มัธยมต้น มัธยมปลาย ติดอันดับต้น ๆ เสมอ สุดท้ายสอบติดมหาวิทยาลัยเจ้อเจียง นับว่าเป็นคนเดียวในตระกูลที่เรียนเก่ง