ยามเย็น
เฉินชิงชิงเป็นคนเลี้ยงพาสองคนนั้นไปกินข้าวที่ร้านอาหารราคาต่อหัว 299 หยวน
หลังจากอาหารทยอยมาเสิร์ฟครบแล้ว สวี่เย่และหวังอวี่ซินก็จ้องมองอาหารบนโต๊ะตาละห้อย แถมยังเลียริมฝีปากเป็นระยะ ๆ เฉินชิงชิงเห็นท่าทางแบบนั้นแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ พลางพูดว่า "กินกันเลยเถอะ"
หวังอวี่ซินเด็กน้อยแต่แก่แดด พูดเกรงใจประโยคหนึ่งว่า "พี่ชิงชิงคะ เกรงใจจังเลยนะคะ"
ตอนที่เธอพูด สวี่เย่เริ่ม 'ปฏิบัติการกวาดล้าง' ไปแล้ว
เฉินชิงชิงทั้งขำทั้งโมโห "เห็นพี่ชายเธอทำท่าเกรงใจบ้างไหมล่ะ"
หวังอวี่ซินหันไปมอง แล้วถอนหายใจเหมือนผู้ใหญ่ ก่อนจะหยิบตะเกียบขึ้นมากินตาม
ถึงจะเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน แต่ท่วงท่าการกินของทั้งคู่เหมือนกันกับแกะ
เห็นสองคนใช้ตะเกียบคีบซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานชิ้นเดียวกันแย่งกัน เฉินชิงชิงแทบจะกลั้นขำไม่อยู่
"นี่สวี่เย่ รักษาหน้าบ้างได้ไหม"
สิ่งที่เฉินชิงชิงไม่รู้ก็คือ ตอนที่เธอพูดประโยคนี้พร้อมรอยยิ้ม บนโต๊ะอาหารอีกโต๊ะหนึ่งในร้าน ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปีถ่ายรูปพวกเขากำลังกินข้าวด้วยกันไว้
ผู้หญิงที่นั่งข้างชายวัยกลางคนขมวดคิ้วถาม "ถ่ายอะไรน่ะ"
ชายวัยกลางคนยิ้มพลางพูด "นี่ลูกสาวผู้จัดการใหญ่ของพวกเราน่ะ คราวที่แล้วลูกสาวเขาอยู่กับเด็กหนุ่มคนนั้น ผู้จัดการใหญ่ของเราก็ไม่พอใจมากเลยนะ ตอนนี้พวกเขามากินข้าวด้วยกันแล้ว ผมต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกผู้จัดการใหญ่"
ผู้หญิงหันไปมอง แล้วพึมพำกับตัวเอง "เหมาะสมกันดีนะ อายุก็ไม่น้อยแล้ว พวกเขาคงไม่นับว่าแอบคบกันตั้งแต่เด็กหรอกมั้ง"