"พี่ชิงชิงเป็นคนชวนหนูมานะคะ"
สวี่เย่ขมวดคิ้วมุ่น เขาไม่คิดว่าเฉินชิงชิงจะชวนคนแปลกหน้าไปที่บ้านของเธอ จากที่เคยสัมผัสกันมาก่อน เธอเป็นคนที่ป้องกันตัวสูงมาก ครั้งแรกที่จับมือกันในธนาคาร มือของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อ ครั้งแรกที่เรียกเธอว่าชิงชิง เธอตื่นเต้นจนเหยียบเท้าเขาไปหนึ่งที จากสองเรื่องนี้ เธอยังไม่วางลงแล้วความระวังตัวต่อเขา แล้วทำไมตอนนี้ถึง...
"พี่สวี่เย่ พี่สวี่เย่"
"อะไร?"
"พี่ชอบพี่ชิงชิงรึเปล่า?" หวังอวี่ซินซักถามแบบอยากรู้
สวี่เย่รู้สึกผิดเล็กน้อยที่ผลักเธอออก แล้วบ่นว่า "เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กอย่ามายุ่ง"
"เชอะ~"
สวี่เย่รินน้ำแก้วหนึ่ง พอกำลังจะดื่ม จู่ๆ ก็หันกลับมาถามว่า "ช่วงนี้เธอแชตกับพี่เขาตลอดเลยเหรอ?"
"ใช่ค่ะ ตอนกลางวันไม่มีใครอยู่บ้าน หนูอยู่คนเดียวก็เบื่อแย่"
"เอามาดูหน่อยว่าคุยอะไรกัน"
"ไม่ให้!"
"เอามา!"
"ไม่ให้!"
สวี่เย่วิ่งเข้าไปจะแย่งมือถือ หวังอวี่ซินรีบนอนลงบนโซฟาแล้วเอาตัวทับมือถือไว้
สวี่เย่: "เธอนินทาพี่ใช่ไหม?"
หวังอวี่ซิน: "หนูเปล่า"
สวี่เย่: "งั้นเอามาดู"
หวังอวี่ซิน: "ไม่ให้"
สวี่เย่: "ลุกขึ้นมานะ!"
พอสวี่เย่ยกตัวหวังอวี่ซินขึ้นจากโซฟาทั้งหมด ประตูกันขโมยก็เปิดออกมาจากด้านนอก พ่อสวี่กับจางหงยืนอยู่ที่ประตู เห็นสวี่เย่กำลังยกหวังอวี่ซินขึ้น ส่วนหวังอวี่ซินก็ดิ้นไปมาเหมือนปลาไหล สองคนนั้นอึ้งไปเลย