กางเกงในเป็นรูเหรอ?
ไม่รู้สิ
พอหวังอวี่ซินพูดจบ เฉินชิงชิงก็เห็นภาพนั้นในหัวขึ้นมาทันที
อับอาย
เขินสุด ๆ
อยู่ ๆ หน้าเล็ก ๆ ของเฉินชิงชิงก็แดงก่ำ
ทั้งสองเพิ่งเดินออกมาจากร้านเสื้อผ้าผู้หญิง หวังอวี่ซินเพิ่งตัดผมเสร็จกำลังมองหาทั้งคู่ สวี่เย่ก็เจอพวกเธอทันที จะว่าไปก็เพราะเฉินชิงชิงโดดเด่นเกินใครในฝูงคนนั่นแหละ
ความสูงหนึ่งเมตรเจ็ดสิบเอ็ด ในหมู่สาวชาวใต้ก็ถือว่าสูงแล้ว แถมยังมีผิวพรรณราวกับเนยแข็ง ภายใต้แสงอาทิตย์ที่สาดส่อง เปล่งประกายราวกับหยกไม่มีผิด
"พี่สวี่เย่ ตัดผมใหม่ดูหล่อขึ้นนะคะ"
"ฉันหล่ออยู่แล้ว"
ความจริงแล้วทรงผมเก่าของสวี่เย่ก็ไม่ต่างจากฉินจื้อเหว่ยเท่าไรนัก ไว้ผมยาวออกแนวแสบเล็ก ๆ
พอเปลี่ยนมาเป็นทรงผมที่ลุคดูสะอาดสะอ้านขึ้น สวี่เย่ก็ดูสดใสขึ้นผิดหูผิดตา
แวบแรกที่เห็น เฉินชิงชิงนึกว่าตัวเองตาฝาดไป ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ตัวเลยว่าสายตาของตัวเองจับจ้องอยู่บนใบหน้าของสวี่เย่นานมาก
"ฉันรู้ว่าฉันหล่อ แต่เธอก็ไม่ต้องจ้องฉันนานขนาดนี้ก็ได้นะ"
เฉินชิงชิงรีบหลบสายตาแล้วแก้ต่างว่า "ใครจ้องเธอ อย่าพูดมั่วสิ"
"พี่ชิงชิงหูแดงจังเลยค่ะ"
"ก็...ก็ร้อนนิดหน่อยน่ะ"
เฉินชิงชิงล้วงสเปรย์กันแดดยี่ห้อนอกออกมาจากกระเป๋าสะพายใบเล็ก เธอเงยหน้าขึ้น หลับตาลง ฉีดสเปรย์กันแดดให้ทั่วใบหน้า ซอกคอ แขน และน่องขาว ๆ เนียน ๆ ของเธอ
ตอนเฉินชิงชิงก้มลงฉีดสเปรย์กันแดดที่ขา ก็พบว่าสวี่เย่จ้องมองเธออยู่ตลอด พูดให้ถูกคือจ้องมองขาเธออยู่ตลอด เธอจึงเล็งสเปรย์กันแดดใส่สวี่เย่เหมือนกับเป็นสเปรย์พริกไทยใส่สวี่เย่ทันที