ดูหนังจบก็บ่ายสี่โมงกว่าแล้ว
สวี่เย่ลูบท้อง ถังป๊อปคอร์นกับโค้กเขากินหมดคนเดียว ท้องยังแน่นอยู่เลย
"รูปที่ถ่ายเมื่อกี้น่าจะพอแล้วนะ? ไม่มีอะไรแล้ว ฉันกลับก่อนล่ะ"
เฉินชิงชิงว่า "ไม่ได้บอกว่าจะไปกินข้าวต่อไง"
"อิ่มแล้ว กินไม่ลง"
เฉินชิงชิงปอยผมข้างหน้าขึ้นทัดหู ออกมาจากโรงหนังแล้ว อากาศข้างนอกทำให้เธอรู้สึกร้อนนิด ๆ เธอล้วงยางรัดผมสีดำออกจากกระเป๋า คาบไว้ในปาก แล้วรวบผมขึ้นอย่างคล่องแคล่ว
วันนี้เธอใส่เสื้อฮู้ดสีเหลืองนม กางเกงขายาวสีดำกับรองเท้าคอนเวิร์สสีขาว พอผมสูงเป็นหางม้า ก็ดูผุดผ่องงามสง่า น่ามองจนวางตาไม่ลง
สวี่เย่มองเธอรวบผมตั้งแต่ต้นจนจบโดยไม่กะพริบตา แล้วรู้สึกเก้อเขินนิด ๆ เลยชวนคุยก่อนว่า "เฉินชิงชิง เธออายุเท่าไหร่แล้ว?"
"สิบแปด"
"เพิ่งสอบเอ็นทรานซ์เสร็จเหมือนกัน?"
"อืม"
สวี่เย่ยิ้ม "เธอจะเข้ามหาวิทยาลัยที่เมืองไหน?"
เฉินชิงชิงมองสวี่เย่อย่างระแวงนิด ๆ ไม่ตอบ สวี่เย่รู้สึกเซ็ง ยักไหล่ "ไม่อยากบอกก็ช่างเถอะ ฉันแค่ถามไปงั้น"
"แล้วเธอล่ะ ไปเมืองไหน?"
"เซี่ยงไฮ้"
ได้ยิน เฉินชิงชิงก็เงียบไปพักหนึ่ง
เธอคิดไว้แค่สองที่ หนึ่งคือสถาบันดนตรีเซี่ยงไฮ้ หนึ่งคือสถาบันดนตรีส่วนกลาง แต่ใจจริงค่อนข้างเอนไปทางเซี่ยงไฮ้ เพราะโตที่ใต้มาแต่เด็ก กลัวไปอยู่เหนือแล้วไม่คุ้น