"ลงรถเถอะ"
เจียงเหม่ยหลินมองป้ายร้านผลไม้ จู่ๆ ก็เกิดความสนใจขึ้นมา พอพูดจบก็เปิดประตูรถแล้วก้าวลงจากรถ
สวี่เย่เห็นดังนั้น ก็รีบลงรถตามไปติดๆ
ตอนนั้นในร้านมีคนอยู่กันพร้อมหน้า จางซิ่นโจวกับพวกเห็นสวี่เย่และเจียงเหม่ยหลินเดินมาด้วยกันแต่ไกล ก็สัมผัสได้ถึงบุคลิกของสาวทำงานเก่งที่แผ่ออกมาจากตัวเจียงเหม่ยหลิน ทำให้พวกเขาที่ปกติทำตัวส่งเดช ตอนนี้กลับกลายเป็นเหมือนหนุ่มน้อยขี้อาย ไม่กล้าแม้แต่จะเดินเข้าไปทักทายก่อน
"สามคนนี้เป็นรูมเมตของผม นี่จางซิ่นโจวคนเผิงเฉิง นี่หยางเฟยคนท้องถิ่น นี่หลี่ถงเหวินคนอวี้โจว ส่วนนี่ว่าเป็นรุ่นพี่ของผม ชื่อสวีหว่านอิ๋ง" สวี่เย่แนะนำ
เจียงเหม่ยหลินสวมชุดสูททำงานผู้หญิงสีเหลืองนวล เท้าใส่รองเท้าส้นสูงสีขาว มือถือกระเป๋าแบรนด์เนมของผู้หญิง ข้อมือสวมนาฬิกาผู้หญิงรุ่นคลาสสิกของคาร์เทียร์ ถึงแม้ตั้งแต่ลงจากรถ ใบหน้าของเธอจะแขวนรอยยิ้มจางๆ เอาไว้ตลอด แต่แววตาที่เหมือนจะมองทะลุทุกสิ่งก็ยังทำให้จางซิ่นโจวกับพวกไม่กล้าพูดจาเพเราะ
บรรยากาศเริ่มอึดอัด
เจียงเวยที่เพิ่งเลิกคาบเรียนก็วิ่งมาที่ร้านผลไม้ ยังไม่ทันเข้าร้าน ก็หอบหายใจรัวเร็วพูดว่า "สวี่เย่ เป็นไงบ้าง ยอดขายช่วงบ่ายเยอะกว่าช่วงเช้ามากไหม ตอนฉันลงเรียนเห็นคนมาต่อคิวหน้าเครื่องขายของเราเพียบเลย"
เจียงเวยก้าวเข้าร้าน ถึงได้รู้สึกว่าบรรยากาศมันไม่เหมือนกับปกติ
เธอกวาดตามองไปรอบๆ สายตาก็หยุดอยู่ที่เจียงเหม่ยหลินตามธรรมชาติ และตั้งแต่วินาทีที่เจียงเวยก้าวเข้าไปในร้านผลไม้ สายตาของเจียงเหม่ยหลินก็จับจ้องอยู่ที่เธอ