ห้องนั่งเล่นยิ่งดูหรูหรา
โซฟาหนังแท้นำเข้า พรมทอจากขนแกะแท้ เพดานสูงโปร่งมีโคมไฟระย้าคริสตัลมูลค่าหกหลักแขวนห้อยลงมา
ฐานะทางบ้านของหวังอวี่ซินนับว่าค่อนข้างดี แต่ตอนนี้เธอก็ยังเหมือนเด็กสาวบ้านนอกเข้าเมือง มองซ้ายมองขวาไม่หยุด
สวี่เย่ค่อนข้างใจเย็น หลังจากเข้าไปก็นั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น
เฉินชิงชิงเดินไปที่ตู้เย็น ถามว่า "พวกเธอจะกินไอศกรีมอะไร"
"เสี่ยวปู้ติง"
"ไอติมแท่ง"
สวี่เย่และหวังอวี่ซินตอบออกมาพร้อมกันอย่างรวดเร็ว
แต่เฉินชิงชิงกลับลำบากใจ เธอเปิดช่องแช่แข็งของตู้เย็น พูดกับสองพี่น้องว่า "ที่พวกเธอพูดมาไม่มีเลย ที่บ้านฉันมีแต่แม็กนั่มกับฮาเก้นดาส"
"งั้นอะไรก็ได้"
เฉินชิงชิงหยิบไอติมแท่งเคลือบช็อกโกแลตแม็กนั่มออกมาสองแท่ง เดินไปยื่นให้พวกเขา
หวังอวี่ซินถามด้วยความสงสัยว่า "พี่ชิงชิง ตึกนี้ทั้งหลังเป็นบ้านของพี่เหรอ"
"อืม"
"ใหญ่จังเลย ห้องของพี่ต้องใหญ่มากแน่ๆ เลยใช่ไหม"
เฉินชิงชิงตอบ "ก็พอใช้"
จริงๆ แล้วชั้นสองทั้งหมดเป็นพื้นที่ส่วนตัวของเฉินชิงชิง เธอมีห้องแต่งตัวของตัวเอง แถมยังมีห้องน้ำขนาดใหญ่มาก แค่อ่างอาบน้ำก็กินพื้นที่ใหญ่กว่าห้องน้ำทั้งห้องของบ้านคนทั่วไปแล้ว
หวังอวี่ซินฟังแล้วรู้สึกอิจฉามาก
ทั้งสองคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน จนผ่านไปนาน หวังอวี่ซินถึงได้เอ่ยขึ้นกับสวี่เย่ "พี่สวี่เย่ ทำไมไม่พูดเลย"