เผยอิ้วเวยกับหวังหรูเสวี่ยเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมต้น
บังเอิญจริงๆ เดิมทีทั้งสองคนไม่ได้มาทำงานที่เมืองเจียงโจว แต่เมื่อปีก่อนเผยอิ้วเวยกลับมาเปิดร้านเหล้าเล็กๆ แห่งนี้ หลังจากนั้นประมาณครึ่งปีก็ได้พบกับหวังหรูเสวี่ย
สมัยมัธยมต้นทั้งสองก็สนิทกันดี ตอนนี้ต่างก็มาทำงานในเมืองเจียงโจว เลยได้มาเจอกันเป็นครั้งคราว
เห็นสวี่เย่เดินไปที่ไมโครโฟน หวังหรูเสวี่ยก็ถามด้วยความสงสัย "อิ้วเวย เขาคือใคร?"
"สวี่เย่ เด็กทำงานพิเศษช่วงปิดเทอมหน้าร้อนที่ร้านฉัน เป็นเด็กหนุ่มที่น่าสนใจดี"
"ทำงานพิเศษช่วงหน้าร้อนสินะ"
เฉินชิงชิงนั่งเงียบอยู่ข้างๆ เธอยื่นมือไปหยิบเบียร์ รินใส่แก้วนิดหน่อย แล้วยกขึ้นจิบช้าๆ
สำหรับคนที่ดื่มไม่เป็น เบียร์ก็ไม่ได้อร่อยอะไรนัก
เฉินชิงชิงจิบไปคำเดียวก็วางแก้วลง
ไม่อร่อยเอาซะเลย
ทำไมถึงมีคนชอบดื่มกันนะ?
ความคิดนี้เพิ่งผุดขึ้นในหัว เผยอิ้วเวยก็หัวเราะ "ไม่อร่อยใช่ไหมล่ะ?"
เฉินชิงชิงพยักหน้า
"คนที่เพิ่งหัดดื่มก็จะรู้สึกแบบนี้แหละ แต่พอดื่มไปเรื่อยๆ ก็จะติด"
ตอนนั้นเอง
เสียงดนตรีบรรเลงดังขึ้นจากลำโพงในร้าน
ฟังแค่สองวินาที เฉินชิงชิงก็รู้ว่าเพลงนี้ชื่อ "วันฟ้าใส"
"ดอกไม้เหลืองเล็กๆ ในนิทานเรื่องนั้น
ปลิวไสวตั้งแต่ปีที่เราเกิด
ชิงช้าสมัยเด็ก
แกว่งไกวอยู่ในความทรงจำจนถึงตอนนี้
……"
มือหนึ่งของเผยอิ้วเวยวางบนโต๊ะ ระหว่างที่เสียงเพลงของสวี่เย่ดังขึ้น นิ้วมือก็เคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ