สวี่เย่สั่งข้าวสองกับหนึ่งที่ช่องจำหน่ายอาหาร พอเพิ่งนั่งลง หลี่ถงเหวินก็ส่งข้อความมาหา
หลี่ถงเหวิน: “สวี่เย่ มีรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งมาสมัครงาน”
สวี่เย่: “ให้เธอรอสักครู่ กินข้าวเสร็จแล้วฉันจะรีบไป”
หลี่ถงเหวิน: “ได้”
สวี่เย่เร่งความเร็วกินข้าว ใช้เวลาแค่ห้านาทีก็จัดการข้าวหมดจาน แล้วรีบเดินไปที่ร้าน
พอเดินมาถึงหน้าร้าน ก็เห็นหญิงสาวคนหนึ่งสะพายกระเป๋าสีแดงเข้มยืนอยู่ข้างใน มองจากด้านหลังแล้ว รูปร่างถือว่าใช้ได้ สูงประมาณหนึ่งเมตรหก สวมรองเท้าส้นสูง เสื้อเชิ้ตสีขาวคู่กับกระโปรงครึ่งน่อง ทำให้ดูเป็นคนอ่อนหวานนุ่มนวล
“พี่รหัส เจ้าของร้านกลับมาแล้วครับ”
หญิงสาวได้ยินเสียงก็หันกลับมาเร็ว แวบแรกที่เห็นใบหน้าอาจไม่ใช่คนที่สะดุดตา แต่ก็น่าจะเป็นประเภทมองแล้วยิ่งมองยิ่งสวย ถ้าจะให้สวี่เย่จัดคะแนนตามเกณฑ์ของเขา ความงามโดยรวมน่าจะอยู่ที่ประมาณ 8.2 คะแนน
“สวัสดีครับ”
สวี่เย่เข้าหาอย่างมั่นใจ พร้อมยื่นมือขวาออกไป
เมื่อหญิงสาวเห็นสวี่เย่ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าสวี่เย่ยังเด็กขนาดนี้ ช่วงปีหนึ่ง ปีสอง ปีสามของมหาวิทยาลัยค่อนข้างว่าง แต่พอถึงปีสี่จะต่างออกไป พวกสอบข้าราชการ สอบป.โท สอบใบประกาศนียบัตร แถมยังต้องเตรียมวิทยานิพนธ์ด้วย จึงยุ่งกว่าช่วงก่อนหน้ามาก ทำให้ข่าวสารค่อนข้างปิด เธอไม่รู้ว่าร้านผลไม้แห่งนี้เปิดโดยรุ่นน้องปีหนึ่ง