"มีแอปเปิ้ลไหม?"
"มีแน่นอนค่ะ ฟูจิแดง แอปเปิ้ลแดง แอปเปิ้ลเขียว มีหลายพันธุ์เลย"
เจียงเวยก้าวเข้าไปในร้านผลไม้ คนในร้านพากันมองแทบไม่วางตา เพราะไม่มีใครคาดคิดว่าเจียงเวยจะโผล่มาที่นี่กะทันหัน
สวี่เย่เดินตามหลังเข้ามาเช่นกัน เขาอยู่ข้าง ๆ เจียงเวยแล้วถามอย่างเอาใจว่า "ช่วยแชร์โมเมนต์ให้ผมหน่อยได้ไหม?"
เจียงเวยตอบอย่างหยิ่ง ๆ ว่า "ไม่"
"ห๊ะ?" สวี่เย่โพล่งออกมาโดยไม่ทันยั้งคิด "พี่เป็นคนแบบนี้ได้ไง ตอนเที่ยงก็ตกลงกันดี ๆ ทำไมเดี๋ยวเปลี่ยนเป็นเปลี่ยนเลย?"
เจียงเวยหยิบแอปเปิ้ลขึ้นมาลูกหนึ่ง พลางขมวดคิ้วพูดว่า "ใครตกลงกับเธอดี ๆ แล้ว? อีกอย่างทำไมฉันต้องช่วยเธอแชร์โมเมนต์ด้วย มีประโยชน์อะไรให้ฉันไหม?"
"มีสิ!"
สวี่เย่ยืนกรานอย่างมั่นใจว่า "ผมเป็นคนรู้คุณคนนะ"
เจียงเวยขี้เกียจจะสนใจเขา สวี่เย่พูดต่อว่า "พี่ช่วยผมแชร์ทีนึง ผมจะให้แอปเปิ้ลฟรีสองชั่งเป็นไง? สมน้ำสมเนื้อแล้วใช่ไหม?"
เจียงเวยจ้องหน้าเขาอย่างเอาจริงเอาจัง "เธอแน่ใจนะ?"
"แน่ใจ"
เจียงเวยพยักหน้า "ได้ ก่อนอื่นเธอชั่งแอปเปิ้ลให้ฉันสองชั่งก่อน"
สวี่เย่ให้หยางเฟยช่วยชั่งแอปเปิ้ลสองชั่ง แล้วยัดใส่ถุงพลาสติกที่มีโลโก้ร้านผลไม้ชิงชิง เจียงเวยยื่นมือมารับ จากนั้นก็หยิบมือถือออกมา ต่อหน้าสวี่เย่ และกดแชร์โพสต์ที่แฝงโฆษณาลงโมเมนต์
สวี่เย่ยิ้มหน้าบานโบกมือ "พี่สาว ค่อย ๆ เดินนะครับ"
เจียงเวยยิ้มบาง ๆ แล้วก้าวเท้าเดินจากไปอย่างไม่รีบร้อน
นางงามประจำมหาวิทยาลัยก็ถือเป็นบุคคลสาธารณะในรั้วมหาวิทยาลัย การที่เธอช่วยโปรโมทครั้งเดียว แลกกับแอปเปิ้ลสองชั่ง สำหรับสวี่เย่แล้ว ถือเป็นข้อแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าแน่นอน