วันจันทร์ไม่มีเรียนคาบเช้า
นั่นทำให้สวี่เย่กับเพื่อน ๆ มีเวลาพักผ่อนอย่างเต็มที่
เกือบเก้าโมงแล้ว สี่คนถึงค่อย ๆ ลุกจากเตียง ก่อนที่เสียงกริ่งจะดังขึ้น พวกเขาก็มาถึงห้องเรียนพอดี
หลังจากคาบใหญ่จบลง สวี่เย่ก็พาจางซิ่นโจวกับหยางเฟยเตรียมไปที่ร้าน หลี่ถงเหวินก็อยากไปด้วย แต่สวี่เย่กลับบอกว่า “นายไปกินข้าวก่อนเถอะ กินเสร็จแล้วค่อยไปเปลี่ยนพวกเราที่ร้าน ไม่งั้นเดี๋ยวร้านจะไม่มีคนอยู่”
หลี่ถงเหวินพยักหน้าตอบตกลง
ทั้งสามมาถึงร้าน รถบรรทุกเล็กของเฉินเจี้ยนจวินก็จอดรออยู่ที่หน้าร้านแล้ว
สวี่เย่มาถึงแล้วก็รีบหยิบกุญแจขึ้นมาไขม้วนประตูเหล็กขึ้น เฉินเจี้ยนจวินเดินเข้าไปในร้านด้วยความสนใจ เห็นว่าชั้นวางของบางส่วนว่างเปล่า ก็แปลกใจ “ฉันนึกว่าสินค้าเมื่อวานหนึ่งคันรถ พวกนายต้องขายได้อย่างน้อยหนึ่งอาทิตย์แน่ะ พวกนายขายเร็วขนาดนี้ได้ไงกัน”
สวี่เย่ยิ้ม “โชคดีมั้งครับ”
เฉินเจี้ยนจวินเห็นสวี่เย่ไม่ยอมบอกตรง ๆ ก็ไม่ถามต่อ ช่วยกันแบกสินค้าเข้าไปในร้าน
ระหว่างที่สวี่เย่และเพื่อนอีกสองคนกำลังจัดของ
ที่ห้องทำงานอาจารย์ที่ปรึกษาในตึกเรียน จางอี้หยางยืนอยู่ตรงหน้าซูถงแล้วพูดว่า “อาจารย์ครับ ผมว่าสวี่เย่ทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ ในเมื่อเขาเป็นหัวหน้าชั้นแล้ว จะมาทำธุรกิจส่วนตัวนอกมหาวิทยาลัยได้ยังไง”
ซูถงถามพร้อมรอยยิ้ม “เธอว่ามันไม่ตรงไหนเหรอ”