สวี่เย่กับฉินจื้อเหว่ยกลับไปแล้ว
แต่จางซิ่นโจว หยางเฟย หวังซืออวี่ยังอยู่ที่ร้านอาหารตามสั่งแผงลอย
หวังซืออวี่ถามด้วยความสงสัยว่า “พวกนายรู้ไหมว่าสวี่เย่เป็นคนที่ไหน”
“คนเจียงโจว”
“อ้อ”
จางซิ่นโจวมองหวังซืออวี่เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ จากนั้นก็เหลือบมองหยางเฟย แล้วจงใจเสริมว่า “เขาและแฟนสาวเหมือนจะเป็นคนเจียงโจวทั้งคู่นะ”
“แฟนสาว?”
เป็นไปตามคาด สีหน้าของหวังซืออวี่เปลี่ยนไปทันที เธอถามต่อว่า “สวี่เย่มีแฟนแล้วเหรอ”
“อืม”
หวังซืออวี่ไม่ค่อยเชื่อ ยังถามหยางเฟยอีกที เมื่อได้คำตอบแน่ชัดจากหยางเฟยแล้ว แววตาของหวังซืออวี่ก็เจือความผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด
คนปกติทั่วไป ถ้าสังเกตสีหน้าของหวังซืออวี่ตอนนี้ ก็น่าจะเดาได้ว่าเธอสนใจสวี่เย่
แต่หยางเฟยกลับยังนั่งเฉยไม่รู้เรื่อง
ไอ้หอกลับมาเปิดเทอมยังคุยโม้ตัวเองว่าเป็นเซียนจีบหญิง ถ้าไม่ติดว่าหวังซืออวี่ยังอยู่ตรงนี้ จางซิ่นโจวอยากจะด่ามันว่าโง่เต็มทน
หลังจากนั้นหวังซืออวี่ก็เงียบไม่พูดอะไร แถมยังไม่รอสวี่เย่กลับมาด้วยซ้ำ เธอหาเหตุผลแล้วรีบกลับไป
“ไอ้โง่ กลับได้แล้ว”
“จางซิ่นโจว นายพูดจาดีๆ หน่อยได้ไหม อย่าเอาอย่างสวี่เย่ทั้งวันเลย”
“ฉันเปล่าพูดจาหยาบคายนะ ก็เพราะนายมันโง่จริงๆ”
“เชี่ย!”
ระหว่างเดินกลับหอ หวังซืออวี่รู้สึกไม่ยอมอยู่ในใจ
ทำไมสวี่เย่ต้องมีแฟนแล้วด้วย
กว่าจะเจอผู้ชายดีๆ สักคน เขามีแฟนไปแล้วได้ยังไง!