วันแรกของช่วงหยุดวันชาติ
“ลูกสุดที่รัก ออกมากินข้าวเร็วลูก”
วันที่สองของช่วงหยุดวันชาติ
“ไอ้ลูกชาย ออกมากินข้าวแล้ว”
วันที่สามของช่วงหยุดวันชาติ
“ออกมากินข้าว!”
วันที่สี่ของช่วงหยุดวันชาติ
“จะตายรึไง ป่านนี้ยังไม่ตื่นอีก สิบโมงกว่าแล้วนะ”
วันที่ห้าของช่วงหยุดวันชาติ
“หนีไปเลยไป๊ เห็นหน้าก็รำคาญ ตอนแกไม่อยู่ฉันดูแลพ่อแกคนเดียวก็พอแล้ว พอกลับมา ฉันต้องตามดูแลทั้งพ่อทั้งลูกอีก”
วันที่หกของช่วงหยุดวันชาติ
“มีนักศึกษาที่ไหนเป็นเหมือนแกบ้าง เปิดกระเป๋าเดินทางวางกองกับพื้นแล้วไม่ยอมเก็บ กลับมหาวิทยาลัยได้ยัง”
สวี่เย่ผู้น่าสงสาร พอกลับมาบ้านได้ไม่กี่วัน การต้อนรับก็แย่ลงทุกวันๆ
พอถึงวันที่หก เขากลายเป็นที่รังเกียจทั้งคนทั้งหมาในบ้าน บ่ายวันที่หก หวังอวี่ซินซึ่งถูกคุณพ่อคุณแม่พาออกไปเที่ยวเล่นหลายวัน พอกลับถึงเจียงโจว ก็รีบมาหาสวี่เย่เป็นที่แรก
“พี่สวี่เย่จ๊ะ~”
“พี่สวี่เย่จ๊ะ~”
สวี่เย่ที่นอนอยู่บนเตียงได้ยินเสียง ก็ตะโกนออกไปตรงๆ “เข้ามาเลย”
หวังอวี่ซินบิดลูกบิดประตูเดินเข้ามาในห้องของสวี่เย่ เห็นสวี่เย่เปลือยอกนอนอยู่บนเตียง เด็กสาวเอามือปิดตาแล้วพูดอายๆ ว่า “พี่สวี่เย่จ๊ะ ทำไมไม่ใส่เสื้อล่ะ”
สวี่เย่หัวเราะ “นี่มันห้องฉันเอง ฉันจะใส่เสื้อทำไม เธอจะปิดตาทำไมกัน ตอนเด็กๆ เธอแก้ผ้าจนเห็นก้น ฉันก็เคยเห็นมาแล้ว...”