สวี่เย่ไม่ให้โอกาสเฉินชิงชิงได้ตอบ เขาก็ลุกขึ้นจูงมือเล็ก ๆ ของเธอเดินตรงไปยังบันไดเลื่อน
เฉินชิงชิงรู้สึกว่าตัวเองโดนหลอกเข้าอีกแล้ว
แถมยังตระหนักถึงเรื่องที่ร้ายแรงมากเรื่องหนึ่ง
นั่นคือ ทุกครั้งก่อนหน้านี้ เวลาสวี่เย่จับมือเธอ ปฏิกิริยาแรกของเธอคือการดึงมือกลับทันที แต่เมื่อกี้ ตอนที่สวี่เย่จับมือเธอกดลงบนหน้าอกของเขา เธอกลับไม่มีความคิดจะขัดขืนเลยแม้แต่น้อย
แย่แล้ว
ฉันคงไม่...
เฉินชิงชิงกัดฟันเบา ๆ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย
หลังจากก้าวขึ้นบันไดเลื่อน เฉินชิงชิงแสร้งทำเป็นไม่ได้ตั้งใจหันไปมองข้างหลัง คิดว่าคงเป็น 'ลูกเล่น' ของสวี่เย่ ที่ไหนได้กลับเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังย่องตามมาติด ๆ จริง ๆ
นี่หมอนั่นเรียนจบแล้ว ยังมีเพื่อนสาวสมัยมัธยมปลายมาชอบเขาอีกเหรอ
เฉินชิงชิงมองข้างใบหน้าของสวี่เย่ แล้วนึกในใจว่า "คนเลวแบบเขา มีคนชอบเยอะในโรงเรียนสินะ"
สวี่เย่จูงมือเฉินชิงชิงลงมาถึงชั้นหนึ่ง ก็ตรงเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตทันที
หลิวเชี่ยนเห็นดังนั้น ก็รีบเดินตามเข้าไป
“ซื้อขนมกลับไปกินดีไหม”
“ฉันไม่ค่อยกินขนม”
“งั้นซื้อหน่อย พรุ่งนี้ฉันจะเอาไปฝากอวี่ซิน”
“เราจะจูงมือกันไปอีกนานแค่ไหน”
“จริง ๆ แล้วฉันก็ไม่อยากปล่อยมือหรอก”
“เมื่อกี้ตกลงกันแล้วนี่ว่าจะแสดงละคร”
“แค่จูงมือกันเอง ไม่เป็นไรหรอก หรือเธอรังเกียจฉันมากเลย”
“ใช่ รังเกียจมาก”