สวี่เย่กลับไปอาบน้ำที่หอพัก โยนชุดฝึกทหารที่ชุ่มเหงื่อลงในถังพลาสติก เทน้ำยาซักผ้าที่จางซิ่นโจวซื้อไว้ลงไปนิดหน่อย จากนั้นถกขากางเกงขึ้นย่ำเท้าเปล่าในถังอย่างบ้าคลั่ง
นี่เป็นวิธีการซักผ้าของเด็กผู้ชายส่วนใหญ่ และปฏิเสธไม่ได้เลยว่าวิธีนี้ใช้แรงน้อยกว่าการซักมือจริง ๆ ส่วนจะสะอาดหรือเปล่า นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
หลังจากตากผ้าเสร็จ ปิดหน้าต่างและประตู เปิดแอร์ หอพักก็กลายเป็น 'แดนสวรรค์ในโลกมนุษย์' ทันที สวี่เย่ซึ่งเหนื่อยมาครึ่งเดือนเพิ่งจะนอนลงไปได้ไม่ถึงสองนาที ก็เริ่มกรนเป็นจังหวะแล้ว
เพื่อนร่วมห้องอีกสามคนก็พลอยติดสวี่เย่ไปด้วย ต่างคนต่างนอนลงบนเตียงของตัวเอง นอนกันไปตลอดบ่ายเลยทีเดียว
กว่าสวี่เย่จะตื่นขึ้นอย่างสบายอารมณ์ ข้างนอกฟ้ามืดแล้ว
ไม่มีเรียน อาบน้ำเสร็จแล้ว มือถือแบตเตอรี่เต็ม ไม่ปวดฉี่ หอพักเงียบสงบและสะอาด นี่อาจเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้
ถ้าไม่ใช่เพราะหิวขึ้นมานิดหน่อย สวี่เย่ก็อยากจะนอนต่ออีกสักงีบ
สวี่เย่ลงจากเตียงชั้นบน เพิ่งจะใส่รองเท้าเสร็จ
“ฟ้าเวิ้งว้างไกลคือคนรักของฉัน ใต้เทือกเขาเขียวขจีบุปผากำลังเบ่งบาน จังหวะแบบไหนถึงจะส่ายสะโพกได้มันที่สุด เสียงเพลงแบบไหนถึงจะทำให้ใจเบิกบานที่สุด...”
เสียงเพลงกระหึ่มดังมาจากร้านขายของริมทาง ทันใดนั้นโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของสวี่เย่ก็ดังขึ้น เสียงเพลงปลุกใจปลุกเพื่อนร่วมห้องทั้งสามให้ตื่นขึ้นมาทันที
“ฮัลโหล แม่ ยังครับ วันนี้เพิ่งฝึกทหารเสร็จ นอนมาตลอดบ่ายเลย ตอนนี้กำลังจะไปหาข้าวกินแล้วครับ อ้าว เงินพอใช้ครับ ทราบแล้วครับทราบแล้ว”