ห้องพยาบาลของโรงเรียน
พยาบาลวินิจฉัยอาการของหลี่ถงเหวินได้อย่างรวดเร็ว ตรงกับที่สวี่เย่คาดไว้แทบทุกประการ หลี่ถงเหวินเป็นลมเพราะเป็นลมแดด ร่วมกับภาวะโลหิตจางและน้ำตาลในเลือดต่ำ
ร่างกายเขาเดิมทีก็ผอมบาง แถมยังขาดสารอาหารเรื้อรัง วันนี้เดินมาไกลขนาดนี้ แถมโดนแดดเผาอีก จึงหมดแรงเป็นลมไปในที่สุด
“ไม่มีปัญหาอะไรมาก ให้เขาพักสักครู่ คาดว่าเดี๋ยวก็ฟื้น”
“ขอบคุณครับคุณหมอ”
สวี่เย่ถามต่อว่า “แล้วช่วงบ่ายเขาจะไปฝึกทหารต่อได้ไหมครับ”
พยาบาลตอบว่า “ไม่ควรจะดีที่สุดนะ ฉันออกใบรับรองให้ได้ เธอเอาไปให้ครูฝึก ช่วงบ่ายเขาไม่ต้องฝึก”
“งั้นรบกวนด้วยนะครับ”
พยาบาลเขียนใบรับรองส่งให้สวี่เย่ จางซิ่นโจวขยับเข้ามาถามว่า “แล้วตอนนี้พวกเราทำยังไงกันต่อ”
สวี่เย่บอกว่า “นายไปโรงอาหาร ซื้อข้าวกลางวันให้หลี่ถงเหวินมาหน่อย หยางเฟย นายอยู่ดูแลเขานะ ส่วนฉันจะเอาใบรับรองนี่ไปให้ครูฝึก”
“ได้!”
ตอนนี้นักศึกษาที่เดินป่าฝึกก็กลับมาถึงโรงเรียนกันหมดแล้ว เฉิงหย่งกำลังสรุปครั้งสุดท้าย สวี่เย่เดินเข้าไป รอให้เฉิงหย่งพูดจบ แล้วถือใบรับรองที่พยาบาลเขียนให้เดินเข้าไป พูดเบาๆ ว่า “หลี่ถงเหวินร่างกายอ่อนแอเกินไปครับ หมอบอกว่าไม่แนะนำให้ฝึกทหารช่วงบ่าย นี่คือใบรับรองครับ ครูฝึกดูหน่อย”
เฉิงหย่งรับไปดูแวบหนึ่ง พยักหน้าบอก “อ้อ รู้แล้ว เรื่องนี้เธอทำดีแล้ว แต่ต่อไป…”