วันที่ 23
วันจันทร์
ปกติควรเป็นวันทำงาน แต่วันนี้เป็นวันประกาศผลสอบเอนทรานซ์ครั้งใหญ่ ทั้งพ่อสวี่และจางหงจึงลางานคนละครึ่งวัน
“ใกล้จะสิบโมงแล้ว ลูกชายแกทำไมยังไม่ตื่นอีก”
พ่อสวี่ตอบ “เมื่อคืนมันก็กลับดึก”
จางหงโบกมือ “รีบไปปลุกมัน ใกล้ถึงเวลาตรวจคะแนนแล้ว อย่าให้เสียเรื่อง”
เรื่องใหญ่ที่สุดในวันนี้ก็คือการตรวจคะแนนสอบเอนทรานซ์
ตอนนี้จางหงนั่งไม่ติดที่แล้ว
พ่อสวี่เดินตุปัดตุเป๋ไปที่ห้องลูกชาย เห็นลูกนอนสลบเหมือนหมูตายก็เดินเข้าไปเรียกสองสามเสียง
“ลูกจ๋า ลูกจ๋า”
ตอนนี้สวี่เย่ยังอยู่ในความฝัน ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลย
พ่อสวี่เดินเข้าไปตบก้นสวี่เย่ที่โชว์เด่นดังป้าบ “ลูกจ๋า ตื่นได้แล้ว ถึงเวลาตรวจคะแนนแล้ว”
สวี่เย่ขยี้ก้นแล้วพูดอย่างหมดความอดทน “อย่ามายุ่งกับฉัน ให้ฉันนอนต่ออีกหน่อย ใบเข้าสอบอยู่บนโต๊ะ เอาตรวจเองไปเลย”
พ่อสวี่หมดหนทาง ได้แต่หยิบใบเข้าสอบกลับไปที่ห้องนั่งเล่น
“ยังไม่ตื่นอีกเหรอ”
“ยังไม่ตื่นเลย ใบเข้าสอบอยู่นี่ ให้เราตรวจเอง”
“ไอ้ลูกเป็ดนี่มันคิดยังไง ตอนนี้ยังนอนหลับได้อีก ฉันนี่ลุ้นแทบตาย”
พ่อสวี่หัวเราะ “มันนอนหลับได้ก็เรื่องดี แสดงว่าในใจมีมั่นใจ ส่วนคนที่ไม่มีมั่นใจสิถึงจะลุ้น”
“วิชาอื่นฉันไม่ห่วงเลย แต่ภาษาอังกฤษนี่ต้องทำให้ดี ดีมาก ๆ เลยนะ”
“แค่สอบผ่านก็พอแล้ว”
“หวังว่าจะงั้น”
ยี่สิบนาทีต่อมา
“พ่อสวี่ ถึงเวลาแล้ว”
“เร็วเข้า เร็วเข้า เอาใบเข้าสอบมาให้ฉัน”
“ต้องล็อกอินเข้าระบบก่อนสิ”
“เข้าไม่ได้อ่ะ”